Blits

Dei er oppe om natta,

og skvett til av blitsen –

Eg har snike meg gjennom krattskogen

Stille – så stille eg kan

- Eg er slett ikkje Hjortefot,

men dei høyrde meg ikkje

då eg lista meg gjennom graset,

følgde bekken eit lite stykke

og svinga inn i den mørklagte underskogen

Der stod dei og kviskra,

eg høyrde suset frå blada og svaielydar

frå stilkane –

Sakte rigga eg meg til,

Sette fotoapparatet i posisjon

og sikta meg inn der eg høyrde dei stod

Eg skrudde på blitsen – eit lite pip kunne høyrast

Brått tidde dei, eg venta i andelaus spenning,

til dei igjen tok opp praten – eg var usett

og klar,

eg trakk pusten ein siste gong, trykte ned knappen,

og eit lite brøkdels sekund

var heile underskogen opplyst,

hundre forskrekka kløverblomar stirra

måpande

mot kamera – (men det såg eg først seinare,

etter å ha framkalla filmen)

Så vart det mørkt att, og eg la på sprang – tilbake,

før nokon rakk å sjå kven eg var…