Det vidunderlege

Grå

På tur med katten

Blikket

Draumen min, seier katten

draumen min

seier katten

er å vere to stader

på ein gong

ikkje inne

ikkje ute

men både og

sitje der

midt mellom to verder

og ha like stor del –

vere midtpunkt

i dei begge

Stille ut

umerkeleg
trakk du deg ut
i mørket,
steg for steg
på vegen
vekk frå oss

vi såg deg ikkje
då du gjekk,
men merkar stilla,
som eit usynleg teppe
over kvardagen

lydar
som ikkje lenger er der,
potar som ikkje lenger trakkar
over plenen
eller den glade murringa
når vi strauk deg over pelsen -

du gjekk
           stille ut

Dyrisk lengt

Det bur ein lengt etter fridom

i alle ting levande,

ein lengt etter å utfalde det inste

etter sitt eige mønster,

sitt eige indre kart –

Men sjølv kattar veit,

at ein må gje noko

for å få,

om enn motvillig

 

Sjølv kattar veit at fridomen ikkje gjeld

viss haldepunktet manglar,

viss det ikkje er eit fast punkt

å utleve fridomen frå

- Nokon å vente på, nokon å stole på,

nokon å la tankane sirkle rundt

(og sirkle rundt beina på)

ikkje for å gje slepp på fridomen,

ikkje for å viske ut det indre kartet,

men for å gje det ein dimensjon av tryggleik

utan den

er fridomen utan verdi

(Fototriss)

Skuggen

Det er stille i huset,
snart demrar dagen,
og mørket må vike for sola
Berre tassande føter, to små
går opp trappa – steg etter steg
med nølande fryd

To auger ser seg forundra rundt
- her er så tomt!
Kor er dei alle saman – kor er mamma,
kor er pappa, kor er søskena blitt av?
(ho gløymer å sjekke dei bulande dyner)

Til slutt når ho toppen, og trappa tek slutt,
på golvet i gangen står skoa og ventar,
og lenger inne, i stova, er leikar og dagen
som lokkar med forunderlege eventyr –
men no er det stille, og litt mørkt
Er her ingen? Hallo? så stille ho kan,
Tek endå eit steg inn i gongen - forsiktig

Med eitt er det noko - det flyt som ei rørsle
til sida, ein skugge som flyttar seg raskt,
eit smell imot ruta – ho kastar seg rundt
Og hyler i forsvar, så høgt som ho kan;
Det er ropet som rungar, det gjallande skriket
som vekker oss andre frå søvnen
Eg flyg ut av senga – kva er det har hendt?
Eit hyl som går heilt inn til mergen

Med hjartet i halsen, og redsla i hjartet,
spring eg mot trappa og opp i ein fei
Der står ho; ho skjelv, og auga er store,
tårer og snørr i eit lite, kvitt fjes
Kva er det? Kva var det? Kva hendte her oppe?
Men hulka dei varer – og ikkje eit ord

I vindauget ser eg ein skugge mot veggen,
vårt svarthåra monstrum, godmodige katt
Eg tenkjer meg til kva som hendte…