Etter solskin

dette brennande saknet

eit hus utan grunnmur

i mild bris

inn frå havet kjem skyene

i større kast over stilla

ruskar i takskjegg og konstruksjonar

susar gjennom skogen

over fjella og vekk

tilbake står fillene

av det som var eit liv

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

Fantomsmerte

vekta av deg i armane mine

medan eg bar deg rundt

dei nettene du vakna - skrikande

ei uro som måtte finne svar

hos meg

vekta av deg i armane mine

dei dagane du sovna

medan eg heldt deg tett inntil

og det var berre du

i heile verda

vekta av deg når eg lyfta deg

opp frå vogga, opp frå golvet, opp på stellebordet

bleie av bleie på

og så lyfte deg ned att, ut

på ein ny ekspedisjon – bort frå meg

vekta av saknet i hjartet mitt

er ei fantomsmerte, tilsvarande stor

vekta av det tunge, sovande hovudet ditt

mot brystkassa mi

Kvinne i parken

den kjente benken

som før var akkurat så passe stor

akkurat så passe passe

for to å sitje på

halde rundt kvarandre

og kjenne varmen frå smila

bre eg gjennom kroppen

stengje ute vinterkulda

no er den så stor

som det uendelege havet,

med så mykje ledig plass

at det er berre så vidt

ho ikkje går seg vill

i tida, rommet, benken

som ikkje lenger er ein benk

men ei hemmeleg dør inn

til hennar inste smerte

Ved enden

Tause bølgjer

ein far

eit blødande hjarte

ei verd som aldri kan bli heil att

der ute i bølgjene

ventar svara

som ikkje vil koma

og lengten

som aldri vert sløkt

å, du far, du ven

du min bror av støv og draumar,

eg ser dei store visarane

tikkar endå eit hakk mot æva

for ingen kan sløkke brannen

som dreg deg mot djupet,

gravlegg hjartet ditt lenge før tida

og tida kan ikkje anna enn dekkje over –

----

Nokre nyhende treff hardare enn andre. Denne saka frå USA i dag: Barn tatt av alligator, traff meg som eit spark i magen. Kan ein far oppleve noko verre? Eg tenkjer på mine eigne barn, og kjenner hjartet mitt blø for denne familien.