Fantomsmerte

vekta av deg i armane mine

medan eg bar deg rundt

dei nettene du vakna - skrikande

ei uro som måtte finne svar

hos meg

vekta av deg i armane mine

dei dagane du sovna

medan eg heldt deg tett inntil

og det var berre du

i heile verda

vekta av deg når eg lyfta deg

opp frå vogga, opp frå golvet, opp på stellebordet

bleie av bleie på

og så lyfte deg ned att, ut

på ein ny ekspedisjon – bort frå meg

vekta av saknet i hjartet mitt

er ei fantomsmerte, tilsvarande stor

vekta av det tunge, sovande hovudet ditt

mot brystkassa mi