Vinden fortel

vinden kviskrar

si verdsvide soge

om land

me ikkje har sett

kviskrar i natta

bles sitt stille sus i trea;

bøygde tolkar

ristar luftige soger

inn i berget

det som går i berget

vert verande

som endå ei setning

på ei tusenårig forteljing

Føndraum

vinden i store klyv

over bjørnekroppen

stille sovande

draum

om dagar som vaknar

vind som går

og likevel kjem

utan medvit

og bjørnen ristar

steinar i store sprang

på utpust, vinden

klyv

over bjørnekroppen

og vekk

Livet som ein pust

livet som eit pust

blafrar gjennom friske vårskot

leikar seg i skuggane og lyset

frå ei sol på veg opp

over fjella

livet som ein bris

gjennom alt det sommargrøne,

blada dansar om kapp med tida

så hastig, så hastig

vinkar dei mot lyset

livet som ein storm

brølar bøyer bender bryt

seg veg gjennom haustlauv og kvistar,

virvlar alt opp - til dans

på veg mot den raude solnedgangen

livet som eit pust

eit stille sus over fallande snø,

ein stivna vals der dei siste lauva fell

mot blankslipt grunn

og det siste lyset glimtar

           mellom nakne kvistar

og vert borte

Startskot

ingenting her i verda

hende

ikkje eit vindpust, ikkje

ein lyd, ei kviskring

trekronene stod tause

umalt, uvaiande

inni eit lukka frø

i naken mold

bølgjene som stivna former

i taus relieff

mot kalde vinterhimlar

berre tomme snøfnugg

endå ikkje stivna

trass kulde utstrekt som hud

over jorda

før den dagen du vende auga

og møtte mine

Etter solskin

dette brennande saknet

eit hus utan grunnmur

i mild bris

inn frå havet kjem skyene

i større kast over stilla

ruskar i takskjegg og konstruksjonar

susar gjennom skogen

over fjella og vekk

tilbake står fillene

av det som var eit liv

Hank

Ny vending

Snu seg etter vinden

det gjer ikkje noko

om ein snur seg etter vinden

så lenge ein snur seg

etter den rette vinden

til riktig tid – og

let hjartet kjenne varmen

og let orda som vert kviskra

i den svale brisen

smelte saman med djupet i auga

slik at ein ikkje vender seg

ustadig i skiftande småblåstar,

men vender seg berre

dit Anden leier –

Viskelær #6

Som andedrett

lyden av mitt eige hjarte

i takt med bølgjene,

det store havet pustar stille –

vinden dyttar tålmodig på vatnet

og stryk meg varsamt over huda

før den startar dei tunge klyva

mot fjella bakanfor

her flyt det skjulte materiale

som aldri vil forsvinne,

som minne om slag, vondord

nedbrytande blikk

alt det vi menneske gjer

            som aldri skulle vore gjort –

nokre tankar

treng milliardar av bølgeslag

før dei løyser seg opp

Som ein ørn

slik vil eg sveve

av stad på vinden

frå vest

vere mitt eige fly

vere i mitt eige –

som ein ørn i flog

sveve ut av bildet

og inn i nye landskap

eg kan busetje

med gylne draumar