Som andedrett

lyden av mitt eige hjarte

i takt med bølgjene,

det store havet pustar stille –

vinden dyttar tålmodig på vatnet

og stryk meg varsamt over huda

før den startar dei tunge klyva

mot fjella bakanfor

her flyt det skjulte materiale

som aldri vil forsvinne,

som minne om slag, vondord

nedbrytande blikk

alt det vi menneske gjer

            som aldri skulle vore gjort –

nokre tankar

treng milliardar av bølgeslag

før dei løyser seg opp

Under glaslokket

Vegen til havet

1

vegen til havet

går gjennom

ditt eige hjarte

lengten som trekk deg

steg for steg nærare

surklande bølgjer mot berg

og dei usynlege hendene

ber deg stadig nærare

dette store, uforståelege

som du veit er sjølve basisen,

eksistensgrunnlaget

for varmen i blodet

2

her ute får lengten vengjer,

strekk seg lenger ut

enn auga som ser

her, ved dei ukjente djupa

kan du høyre ekkoet

frå dine eigne djupner

her er det berre du og havet

og dette usynlege bandet

som bind dykk saman

3

seglarane finn sine vegar,

dei som vågar

er alt på veg

kan du bere denne tyngda

denne gnagande uroen

frå ditt inste eg;

at også du kunne vere der ute

som ein svevande skugge

over avgrunnen

at også dine lengslar og håp

kunne få sitt svar i dette

som er så mykje større enn du –




(Fototriss. Coolstuff)