Føndraum

vinden i store klyv

over bjørnekroppen

stille sovande

draum

om dagar som vaknar

vind som går

og likevel kjem

utan medvit

og bjørnen ristar

steinar i store sprang

på utpust, vinden

klyv

over bjørnekroppen

og vekk

Dit me høyrer til

kanskje heng me fast
i den me ein gong var,
som ein silkekokong rundt lengten vår,
tullar oss inn i minne, i tankar
om tider som me allereie har levd

tullar oss inn i ein draum
om konsistens, om kontinuitet
og framhald

at der me var
er der me skal

og så kjem livet mot oss,
brutale bulder, eit steinras av hendingar
som flyttar på alt rundt oss

og draumen passar ikkje lenger inn i landskapet -

då gjeld det å klippe seg ut,
leite seg fram gjennom hemmelege gangar
til labyrinten ein gong tek slutt
og me kan stige ut i sollyset som nye menneske

som dei menneska me var meinte å vere:
i stadig endring
i omskifteleg ham, flytande på eit hav
som fører oss lenger og lenger inn
i det framande 

inn i den nye draumen, den me høyrer til i

Nokon på ein benk

det sit nokon på benken

medvitslause tankar

kvernar som sukkerspinn

mellom hendene

å halde andre sine draumar

på ei armlengds avstand, stirande

som knurrande svarthundar

rundt benken

nokon sit der

drøymer seg vekk

i eit mareritt som aldri slepp taket

så eg set meg

vil trøyste

rekk ut ei hand med blomar

men når ikkje

gjennom

stålmuren, isfasaden

dei djupe straumane

mellom meg

og denne nokon

som ikkje er eg sjølv

eg ventar på det uventelege

dette er alt eg venta på

eit pust

mot natta

ansiktet ditt stig fram

frå draumen

navigeringspunkta

flyttar seg på himmelen

desse fyrlyktene

stod ikkje her sist

tusen gonger har eg gått på grunn

og lyfta båten laus,

sett den på graset i skogen

og latt vinden fylle store raude segl

eg venta på dette, det er alt

alt

seier eg ...

somme netter går tida baklengs,

dobbelt så fort som lyset

og eg er urøynd

i alt eg kan

Tunnel

det store lyset

midt i skogen

og i enden

ein tunnel

inn til det tomme rommet

med knuste vindauge

 

ei dør

tilbake til det verkelege livet

som startar

der eventyret

endar

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

Samansmelting

den andre meg,
eit ekstra lag under den eg er
kjem fram i regnet

set seg som ein narr ved kjøkkenbordet
flirer, ler, fortel usaklege vitsar
endå morgonlyset endå ikkje har vakna
og den verkelege meg
ligg i senga og drøymer

om blomar på flukt over plenen,
sleper røtene etter seg
i vill panikk,
medan vinden herjar i kronblada
og graset prøver å halde att
med samanfiltra rørsler

så kan eg vakne
og smelte saman med den andre meg,
møtast på midten, i eit moderat smil

ein symbiose med faste røter

Kome att utan auge

i eit glimt såg eg inn i draumen
den var svart, som natta rundt

berre små lys, som blafrande stearin, lyste opp;

her var nokon som gøymde seg
her var nokon som var borte -

ingen kviskra namnet ditt,
ingen hengde opp bilete av handa di
som ein relikvie over døra,           nei, ingen
sa dei magiske orda eg visste høyrde til

for eg hadde høyrt dei før
og ville rope dei ut, rope dei inn
i motvinden

-

då vakna eg
og alle lys var borte 

Draumar no

Det vidunderlege

Inn i eventyret

Drøyme seg om

Soleiebarn #10

Soleiebarn #2

Det blinde regnet #9

Det du ikkje ser

eg er ikkje fange her inne

i min eigen draum

om ein draum

for

fridomen er malinga på veggane

fridomen er teppene på golvet

fridomen er møblane eg flyttar på

kvar gong hjartet må takle eit svik –

no er det berre orda

som kan svikte meg

for orda er veggane

rundt denne lufta som også er fridom;

eg pustar fridomen

og tenkjer på deg –

du som er der ute

på andre sida av orda mine

og aldri vil kunne sjå

denne draumen om ein draum

om fridom

Maleri: Nenad Ignatic