det sit nokon på benken
medvitslause tankar
kvernar som sukkerspinn
mellom hendene
å halde andre sine draumar
på ei armlengds avstand, stirande
som knurrande svarthundar
rundt benken
nokon sit der
drøymer seg vekk
i eit mareritt som aldri slepp taket
så eg set meg
vil trøyste
rekk ut ei hand med blomar
men når ikkje
gjennom
stålmuren, isfasaden
dei djupe straumane
mellom meg
og denne nokon
som ikkje er eg sjølv
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar