Nokon på ein benk

det sit nokon på benken

medvitslause tankar

kvernar som sukkerspinn

mellom hendene

å halde andre sine draumar

på ei armlengds avstand, stirande

som knurrande svarthundar

rundt benken

nokon sit der

drøymer seg vekk

i eit mareritt som aldri slepp taket

så eg set meg

vil trøyste

rekk ut ei hand med blomar

men når ikkje

gjennom

stålmuren, isfasaden

dei djupe straumane

mellom meg

og denne nokon

som ikkje er eg sjølv

Skyte skyer med kanon

desse skyene
seier du
alle desse skyene
kviskrar du
ser på skyene med mørke auge

eg svevar rundt deg
ein satellitt i bane
rundt sitt fjerne mål

bles mot skyene
held fram hendene
og tek imot tårene
frå auga dine

samlar dei saman
men ser dei forsvinne
fordampar
dannar nye skyer

eg snurrar vidare
ynskjer å trøyste
men du gret og gret
og skyene vert mørkare og mørkare

det finst inga dør
ut frå dette rommet

Ropet, igjen

du ropar frå rommet
ei lett lidande stemme
som ei bøn

kanskje er du tørst
tenkjer eg
medan eg legg vekk papira mine

kanskje treng du ein klem
tenkjer eg
medan eg reiser meg opp

kanskje lengtar du etter lys
eller ei stemme, eller eit handfast teikn
frå ei verd som snart skal forsvinne
når du vandrar inn
i draumane

kanskje, tenkjer eg
og opnar døra til rommet ditt

"god natt," seier du
og smiler, god natt
seier eg, smiler tilbake
og det var alt som skulle til

verda er igjen i balanse

Kjærleik frå ei mor

er varm lava
strøymande over isbrear av frykt,
smeltar vekk den forferdeleg vonde
kvelande smerta som jagar gjennom blodet
men no
vert smerta sjølv jaga
av denne lavastraumen
av kjærleik frå ei mor

er lindrande vind
over aude ørkenlandskap av einsemd,
trøystar der håpet døydde og vener drog
og alt som står att er tørre stubbar
av det som ein gong var
men no
kjem vinden siglande
som eit levande plaster
frå pusten til ei mor

Fuglen

Eg vil teikne ein fugl

på hjarteveggen din

Eg vil teikne med sterke strekar

og fargar som lyser i mørket;

Der går fuglen, med triste auge

og vengjer som subbar i bakken

Ein lutande stil, eit sørgmodig drag

av vemod i skjelvande fjør;

Sakte skiftar dagen mot blått,

snart vender fuglen deg ryggen

Startar å nappe kvar einaste fjør,

bryte vengjene av mot ein stein,

reise seg, endre sitt lynne

trampe blomane under sin fot –

Det er din fugl, det er ditt hjarte

Du må stoppe og trøyste –

før det er for seint

og fuglen er borte for alltid

Mors kjærleik

I morgon er det kvinnedagen, så i dag vil eg slå eit slag for den sterkaste forma for menneskeleg kjærleik som finst; Morskjærleiken. Samtidig veit eg, med blødande hjarte, at mange born rundt i verda går glipp av, i større eller mindre grad, denne kjærleiken. Min parole på kvinnedagen ville vore: "Ei god mor til alle barn!"

Mors kjærleik
brenn som ein eld
ein skjerebrennar av varme
og omtanke og tryggleik;
skjer sine tause ord inn i hjarta
og tankar og sinn
til varmen smeltar saman
med eins eige hjarte
og blir ein del av ein sjølv

Mors kjærleik,
ei usvikeleg hamn for tårer
og redsle og einsemd
Mors kjærleik tek imot
og omformar smerten
til ein skulpturpark av minner

der vi seinare kan gå og kikke
og sjå på alt som minner,
ikkje som smerte

Ein finger til trøyst

Nokon gonger ropar eg: Nei!

Kanskje brølar eg,

kanskje spring eg vekk,

legg armane i kors, under eit bord

Underleppa ut

Eg er sint, og du veit det!

Andre gongar trekk eg meg unna,

forsiktig, nesten unnskyldande:

du veit eg ikkje vil såre,

eg må berre gjere ting sjølv,

veit du,

ja, du veit det?

Du veit eg er i ferd med å bli stor?

Men nokon gongar, særleg

når det er mørkt, eller eg er redd,

eller eg føler meg så veldig liten

og verda så uendeleg stor

og skremmande

Då, pappa, då er det godt

å kunne halde i fingeren din

Ei stripe blå

Den ukjente tanke

ein stille draum

ei stemme som ikkje talar

kjem vandrande, fykande, krypande

hit, gjennom skogen

Usynlege fotspor, med mønster av smerte

ligg etter på vegen den kom

Men også eit lysglimt,

umogleg å fange:

Eit stille og dirrande håp

I det det passerar, i svimlande fart,

så seint som ei natt full av tårer,

stryk det mitt kinn, lyftar mi hake:

Sjå opp, og sjå!

Skyene vik, ei stripe

av blått fargar dagen