Ein finger til trøyst

Nokon gonger ropar eg: Nei!

Kanskje brølar eg,

kanskje spring eg vekk,

legg armane i kors, under eit bord

Underleppa ut

Eg er sint, og du veit det!

Andre gongar trekk eg meg unna,

forsiktig, nesten unnskyldande:

du veit eg ikkje vil såre,

eg må berre gjere ting sjølv,

veit du,

ja, du veit det?

Du veit eg er i ferd med å bli stor?

Men nokon gongar, særleg

når det er mørkt, eller eg er redd,

eller eg føler meg så veldig liten

og verda så uendeleg stor

og skremmande

Då, pappa, då er det godt

å kunne halde i fingeren din