Overstige

Sakte kraup vatnet inn i byen

Steig over den første moloen,

grov seg ein veg inn i gatene,

oversteig brustein

og dei første bilane,

kraup oppover husveggane,

fylte byen,

den skrekkslagne byen

til randa

Vi hadde ingenting å forsvare

oss med;

Stille måtte vi sjå havet innta byen, overstigande

Krevjande,

Stille måtte vi pakke sekken,

og forlate byen

Frå ei høgde såg vi tilbake

Såg vatnet leggje byen under seg,

fylle dei no folketomme gatene

Stille snudde vi oss vekk

og gjekk,

med erkjenninga bankande under huda:

den einaste som kan overstige havet

er det sjølv