Sol går ned

kor ofte kan sykkelen smelte

inn i asfalten

smelte fast med eiker sprikande

mot ein blå himmel

i sommarsol, oversvømt

av sommarfuglar, vind

i kvar einaste løvetannkrone

mellom plenen og vegen

her smeltar sykkelen igjen

tenkjer me, kastar med hovudet

legg nye kotelettar på grillen

smiler til klokka

medan hjulet endå snurrar, sprutar

asfalt utover jordet

kastar sirkulerande skuggar

oppi ein hatt

og set den på hovudet

let verda fortsetje sin eigen sjø

med oss som blindpassasjer

under smelta plastikk

der hjulet grev seg ned i mold

og går i eitt

med ein raudnande kveldshimmel

er dette sommar

kviskrar me,

trør ein runde til

før grillen vert kald