Fred

gransongaren stirer på meg

frå den grøne greina si

høgt over bakken

eg stirer forarga tilbake,

likar ikkje det stirande blikket

og den stive nakken

eit sleng med hovudet

som i hovmod, ei betrevitande plystring

over kjente tema

så eg går tilbake til stien,

opnar sekken

og tek ut tursjokoladen, ser på den

ei heil plate, smeltande mjuk

mot ganen, ei smertefull glede

tyngjer mot magesekkveggane

hendene skjelv når eg opnar papiret

bryt av ein stor bit

som sakte spreier sin aroma under skyene

resten lukkar eg inne i papiret

tek sats

og slengjer så presis eg kan etter fuglen

han lettar, forsvinn

mellom lauvtunge tre,

igjen kan eg kjenne freden i hjartet