Lag på lag

hud utan på hud

er orda dine eit skal

eg kan knyte om meg

eller tre ut av

som eit slangeskinn

ligg att, noko utbrukt

---

ny hud kan rullast på,

spraymala lag

gjennom telefonrør

ei tåke å springe i

lukke molekyla inne

og kneppe att

når det er fullt

---

smilet ditt festa seg ytst

og smelta gjennom,

svir varmt og søtt

mot mitt inste eg --

Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Hud som brenn

verda kler på seg mai,
sveipar seg i grøne skot
og solfylte flekkar

let seg senke ned i det blå,
eit djupdykk i eigne håp, eigne draumar --

på djupet, der pusten ikkje kan trekkast
og lengt er ein kapsel å bu i

så bryt ein overflata
sug til seg alt verda har å by på
og ler mot varmen i sola

slik møter eg denne dagen
slik vaknar eg og går ut på det spirande graset
med berre føter og hud som brenn
etter deg

Ein song om tap

der huset ein gong stod
er bakken no dekka
av hud, mjuk varm hud
som gir etter for trykk;
om du stryk handa sakte over,
let den følge mønster og konturar
påverke nervecellerøtene
som ein mild vårvind

kan du høyre ein stille song
sive opp mellom porene,
ein blå melodi som dirrar lik varm asfalt

svingar seg opp mellom greinene i trea rundt
legg seg som eit røyktak
og i skodda
kan du skimte omrisset
av huset som ein gong stod her
menneska som sprang gjennom dørene
songen som ein gong fylte dagen

huda pustar, sukkar
handa di vil aldri meir kjennast lik ut
etter møtet

Kompass

Rygg mot rygg

Soleiebarn #6

kvervlande tankar rundt dette eine

mysteriet;

at vi er ei menneskemengde

av kulørte sjeler

at huda vår skimrar fargesprakande

vakker som ein symfoni;

varme mjuke hudceller

over det raude, bankande blodet

under huda er vi alle nakne

bygde opp på same måten

av den same

altoppslukande

lengten

etter

kvarandre

Det blinde regnet #9