Viser innlegg med etiketten tap. Vis alle innlegg
Viser innlegg med etiketten tap. Vis alle innlegg

mandag 16. november 2020

Orkesteret fortset

orkesteret fortset å spele

utan sin nye 2. fiolinist

FN-ambassadøren

fredsmeklaren

ho som løyste kreftgåta

han som revolusjonerte

fjernsynsdramaet

 

orkesteret fortset å spele

endå 11. veke kom og gjekk

på døden sine premiss

 

 

fredag 21. februar 2020

Ein song om tap

der huset ein gong stod
er bakken no dekka
av hud, mjuk varm hud
som gir etter for trykk;
om du stryk handa sakte over,
let den følge mønster og konturar
påverke nervecellerøtene
som ein mild vårvind

kan du høyre ein stille song
sive opp mellom porene,
ein blå melodi som dirrar lik varm asfalt

svingar seg opp mellom greinene i trea rundt
legg seg som eit røyktak
og i skodda
kan du skimte omrisset
av huset som ein gong stod her
menneska som sprang gjennom dørene
songen som ein gong fylte dagen

huda pustar, sukkar
handa di vil aldri meir kjennast lik ut
etter møtet


søndag 13. mai 2018

Ei tåre



det kom noko brått
dette – då orda fall
og hjartet fall
og eg
fall på kne, med spørsmåla
som ein panikkslagen flokk
mot strupen

og du
og ryggen din
og korleis forsvinningspunktet
vart mindre og mindre
mot horisontlinja –

berre ei tåre
ei einsam elv over kinnet
er att som vitne
om det som var eit vi


torsdag 28. mars 2013

Skuggebilete



I dag er eg ein skugge
av meg sjølv
Eit bilete av den eg kunne vore
Den eg var 
Ja, verkeleg var, i går, eller dagen før det
Før eg snudde timeglaset
heile vegen rundt,
let sanden renne tilbake der den kom frå

Det kosta ikkje mykje
Berre tretti bitar sølv
Prisen vart likevel for høg;

eg mista alt,
meg sjølv --
Alt som er tilbake er ein skugge
av den eg kunne vore

Den eg aldri vil kunne bli…

søndag 14. oktober 2012

Tomme hender



Vinteren kjem
Eg har tomme hender
Alt eg hadde
tok haustvinden og blåste bort
Det forsvann
ut i det store ingenting

Vinteren kjem
Kulda festar taket
i mine tomme hender
Eg ser så mange andre
med famnen full
Hender med innhald
Rake ryggar og store smil

Sjølv kryp eg saman
av synet
Vinteren kjem
Eg gøymer meg under
eit teppe av kulde
og sakn

Her sit eg
Aleine
Med mine tomme hender
og tomme, bankande
hjarta
Og ein lengt i blikket
mot alt det eg mista
og tapte