Ei tåre

det kom noko brått

dette – då orda fall

og hjartet fall

og eg

fall på kne, med spørsmåla

som ein panikkslagen flokk

mot strupen

og du

og ryggen din

og korleis forsvinningspunktet

vart mindre og mindre

mot horisontlinja –

berre ei tåre

ei einsam elv over kinnet

er att som vitne

om det som var eit vi

Blikk i same retning

Det skjer noko her

det som skjer mellom oss

er umogleg å sjå

det er så vidt vi skjønar det sjølv

dette svake skjelvet

gjennom nervane

du

og eg

ein puls i blodet

varme gjennom nervane

du du du

og eg

det er noko her

ei bru som vert bygd

trådar som vert trekt – eit samband

ingen andre kan sjå

eller skjøne

men eg veit

og du veit

og vi veit

vi veit det ingen andre kan sjå

 

Stort i smått

eg tenkjer på kor små vi er

mellom slike høge fjell

djupe fjordar

endelause vidder

med gras, sand, tre, vatn –

kor vi nærast forsvinn

i heilskapen,

vert støvkorn, små prikkar

(som kanskje burde ferdast

med noko mindre fotspor)

kor usannsynleg lite

sannsynleg det er

å bli funnen

på det store kartet

over universet

og likevel vere funnen,

likevel vere elska

likevel ha ein plass, eit rom

i det tidlause, nådige

Gudshjartet

(Weekend in b&w)