Skal skal ikkje

to par nevar
- noko som ikkje er nevar
men eit blankslipt knivblad
av noko anna
enn metall

sakte roterer dei
midt i hjartet mitt,
gjer tilfeldige utfall
når eg minst anar det

skal
skal ikkje
og du

endå du ikkje veit det
er det du som er sjølve rommet, du er lufta
du er golvet og veggane
og kjensla av å vere i eit rom

så går hendene laus på kvarandre
og eg kjenner smerta
som eit usynleg knivstikk i auga
når du går frå meg

svinsande nedover vegen
som om lufta er full av konfetti
medan det som fell
er mitt eige, fresande blod

Planet

det er du som er
denne nye, mystiske planeten
som plutseleg dukka opp
i teleskopet

den ukjente overflata, skimrande og mørk
som eit magnetisk stoff
auga ikkje kan lette frå

eg forsøker å kartleggje rotasjonsbaner
omkrins og fart,
kartleggje tid og stad og masse
og substans,
men alt glir ut av hendene, tala forsvinn
løyser seg opp og krasjlandar
mot overflata

tyngdekrafta er større enn teleskopet klarar,
snart forsvinn det ut i rommet
saman med bøkene, tala, huset
alt eg har rundt meg
og eg sjølv, snart lettar eg 
svevar som ein taus astronaut
i astronomisk fart    -    utover

mot deg

Pust mot kinn

auge bak veggar av glas
fottrinn i grus, ein knusande lyd
knapt høyrbar

ein pust
mot eit kinn
opne auge
i forventing

noko meir
vil kome
hjartet kan kjenne det

at tida strekk seg
at verda opnar seg
at blomar blømer
nett når dei skal

og pust møter pust
varmt mot varmt
ein front på veg inn mot hjartet,
flyttar inn, fyller plassen

kor du aldri må gå --
grip det, hald det, ikkje slepp det
nei, aldri!

Gjennom sildrande regn

kva har du gjort
med hjartet mitt?

desse tunge skyene
den grå skodda, alt
regnet - alltid dette sildrande regnet

tenkte eg
og sank ned
i mismot

til du sendte meg eit nytt smil
lik det du sende ein gong før

og sola stråla opp
og alt regnet
        som vætte jorda
gav næring til dei små frøa
og alt berre bana seg veg
ut i lyset
og spira

som ein eksploderande vår --

Orden i eit indre kaos

desse virrande molekyla
som ein gong var meg,
den gongen eg ikkje visste
ikkje ante
fordi eg aldri hadde sett
at du var til

og så fall du inn
som ei mektig samling energi
mot auga mine

ei kanonkule
gjennom ein plankehaug

flytta om på alt som var
og berre eksisterte,
alt eg skjønte hadde vore som ein søvn
fram til denne dagen

no vakna det til live
og molekyla fann sine rette plassar,
som soldatar på geledd
eller dei siste brikkene i eit puslespel
som fell på plass

alt vart på ein måte heilt og fullstendig
då blikket på deg
ikkje lenger var ei ukjent framtid

Inn i auga

det er auga dine
i alt, i alle ting, auga dine
som djupe brønnar
auge
som ser meg, ser mot meg
ser  -  meg
om eg vender rundt
og prøver å fange blikket, eit mildt 
smil
lunt
i augekroken, i munnvika, i kroppen
som eit ankerfeste
noko eg kan halde
og lene meg mot,
stole på
i alle mine usikre tankar

for du såg på meg
med auga
og eg fanga blikket ditt 
og meiner eg kunne lese det
som ei bok, eit spegelbilete
av mitt eige hjarte

lengtar du ikkje
etter det same som eg?

er det ikkje dette me vil
begge, vere her som kvarandre sine speglar
vise den gode sida
som me ser
når me vender oss bort frå det sjølvkritiske
og kastar oss inn
i den andre sitt blikk

Tur for hjartet

dei store orda ligg der
kviler i eit avstengt rom, ventar --

eg går ut i den kalde frostmorgonen
ruslar langs ein islagt veg, ser sola blenkje i krystallar

på dei kvitmåla ekrene langs vegen
skoa mine knasar mot frosten, mot grusen

dette er ein lengt, eit stille sug i magen
du er der, bak meg, inne i desse bygningane

du er der, som det klåraste for auga mine,
det einaste dei søker same kva eg ser på

turen langs vegen er for hjartet mitt
eg vil det skal ha det bra, men

det fell ikkje til ro med noko, inga tid til kvile
inga tid til å berre vere i seg sjølv

så lenge du er her, så nær
og likevel på ein måte utanfor rekkevidde

for du er din eigen person, ikkje min
og eg veit ikkje kva du tenkjer, kva du vil

så eg lukkar døra inn til dei store orda
let dei skjelve i fred i mørket

medan eg går her langs denne islagde vegen,
ei rullebane, 

men eg veit ikkje om eg er i ferd med å lette, eller lande

Full fart inn i noko

det kan gå fort;
frå ein dag til den neste
som eit knips
eller eit nys

heilt uforvarande kan det gå;
før du veit ordet av det
er alt forvandla
til ein farge du ikkje visste om,

verda rundt ser ut omtrent som før
(men akkurat det
kunne ikkje brydd deg mindre)

for du har sett henne, altså henne
som auga ikkje heilt forstod
kunne finnast
og hjartet berre
kasta seg ut etter, som i eit svev utan fallskjerm
utan tanke på konsekvensar 

og om du hadde prøvd
(sjølv om du sjølvsagt ikkje 
er så dum 
at du gjer det, då)
ville du ikkje klart å dra hjartet laust
same kva du hadde gjort

så fort kan det gå 

Veit du -

Den som ikkje leitar kan også finne

det var ikkje meg du leita etter

då du snørte skoa på deg

og sette døra til det gamle livet

på klem –

du leita ikkje etter nokon

det var hjartet som var kompasset

kviskra retning, fart

tid

føtene brann seg gjennom asfalten

det rasla i lauvet der du gjekk

dei tause fuglane observerer

frå sin utkikkspost på telefonlinja

det er tida, sukkar dei

tida som akkurat no er den rette

for du leita ikkje

før akkurat då du fann meg

då slutta du å leite

Handa di

Det skjer noko her

det som skjer mellom oss

er umogleg å sjå

det er så vidt vi skjønar det sjølv

dette svake skjelvet

gjennom nervane

du

og eg

ein puls i blodet

varme gjennom nervane

du du du

og eg

det er noko her

ei bru som vert bygd

trådar som vert trekt – eit samband

ingen andre kan sjå

eller skjøne

men eg veit

og du veit

og vi veit

vi veit det ingen andre kan sjå