Vente seg sjølv

noko ventar på djupet

noko anna ventar

med høglytte steg over gamle golv

i ein annan etasje

 

aldri kan me vite

kven som ventar

når me opnar dørene,

eller om dørene let seg opne

før me veit

kven som ventar

 

og det som ventar

ventar også me

 

kanskje er det oss sjølve som går 

med knirkande sko, avbrotne steg

utan å vite

 

utanfor vindauget sit den vesle fuglen og plystrar

og det er der, akkurat i den melodien

hjartet har sin eigentlege heim

 

 

Den som ikkje leitar kan også finne

det var ikkje meg du leita etter

då du snørte skoa på deg

og sette døra til det gamle livet

på klem –

du leita ikkje etter nokon

det var hjartet som var kompasset

kviskra retning, fart

tid

føtene brann seg gjennom asfalten

det rasla i lauvet der du gjekk

dei tause fuglane observerer

frå sin utkikkspost på telefonlinja

det er tida, sukkar dei

tida som akkurat no er den rette

for du leita ikkje

før akkurat då du fann meg

då slutta du å leite

Eit møte