Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Mot morgongry

andedrettet i det skjelvande graset
bakken som ristar svakt
medan pusten går ustanseleg
inn i natta

månen glir sakte over himmelen
dreg graset til seg
i ei saktefartbølge
mot morgongryet

slår innover augelokka -
me kan høyre spadane
i dei store sandhaugane
skyflar sandkorna unna

så vert støvet fanga i vinden
bles inn over skjelvande gras
i ein innpust frå jorda
- ein annan stad

me står opp, ristar søvnen av oss
stig ut i dagen

månen er borte
ei forandra stille ligg att

Eit liv etter livet etter livet

Tidesøvn

Natta vaknar

Alt rundt

eg er ikkje redd for månen,

denne ukjente, runde kula

som skjuler så mange

mysterium – eller

kanskje er den berre sand,

steinar, aude ørkensletter

sirkulerande rundt

sin frodige storebror

nei, eg fryktar ikkje månen;

det er alt det andre

alt rundt,

det store, vide, endelause rommet –

som bles liv i det tause monsteret

alltid kvilande under fornufta

Sommarnatt

Måneskot

han hang på vippen,

siste runden

gjekk vel fort

så det vart skrens

og ei rulle i sakte fart

nedover fjellsida

under låg fjorden stille

med attlatne auge;

ynskjer…

ein storm frå vest

ein fønvind frå aust

snøflak som smeltar mot overflata

eit islokk, ei sommarsol

badelatter og snekker

med taktfaste bylgjer

mot rullesteinsstrendene

teier viseleg stilt

så alt skal få skje i si tid

Ei avleiing

Gjennom natta

This moon

(Our world tuesday, NF-catching the light)

Denne natta er blå

Tom for ord

Eg vakna i natt, utsveitt og varm

med bankande hjarte

og store auge,

for draumen var nær

så verkeleg nær

og skremmande vakker og vill;

Eg drøymde om skogar,

fjell som kneisa over avgrunnar

djupe som svartmalte hav

På toppen av ei klippe,

så høg og så bratt

at ingen før hadde sigra og vunne,

der stod eg, breibeint og stolt

med hår som blafra i vinden

(og der burde eg teke eit hint)

Langsamt lyfta eg hendene til munnen

og ville rope mi glede, rope mi sorg

rope til all villskap kunne renne vekk

og berre kjærleiken liggje att

som eit skylag, ein dis, rundt føter og klippe

Eg ropa og ropa, tømte mitt hjarte,

til slutt var det heilt tomt for ord

heilt tomt

for ord

og eg stokk, ei rysting gjekk gjennom kroppen

ein skrekk som ikkje slapp taket,

ikkje før eg vakna med eit rykk

og kunne riste av meg den vonde kjensla

tom for ord...

verre kan det ikkje bli