Det eg ser er borte

ingen smular ligg att på bordet

der tanken nettopp sat og åt

eit siste måltid

for dagen

det eg har sett er borte no,

gøymt i nedstøva protokollar i eit arkiv

som ingen kan nå

skjult for verda

er spora etter mjuke kattepotar over plenen

og baklysa til den siste trikken som forsvann;

lyset frå duse stolpar og skoa mine

som fann sin eigen rytme over asfalten

borte er orda som sveva som isvengesommarfuglar

i det bleiknande bekmørket,

sola som kjempar seg fram

i disen dagen etterpå alt

og det eg ser er borte

alt før eg kan trekke pusten på ny -

Dagen glir inn

armane flyt i morgonlufta
som ørnar i flog
lågt over marka

peilar seg inn etter beina
ei retning er den andre lik -
og slik flyt alt fram der

orda er mygg over dirrande dogg
utan forsvarsverk - utan tanke
på dei jaktande fuglane
i soloppgangen

eitt etter eitt vert dei borte
og dagen vert notert;
ein teatertekst glir inn
klar for nedstøving
i arkivet 

Junimorgon

når denne natta er til ende
brest som ei boble mot berg
svevar nattfuglane inn over skogen
vert borte i lyset
frå ei nyfødd sol

då går eg med stille steg
over grus som knasar, grus som held
ei verd vidar seg ut
og skoa er stødige båtar på lyset

ei doggvåt grein over vegen
ein fuglesong, eit sus av vind
ein bekk, ein bilveg langt borte
ei stille som veks som ei rose, boblar fram
frå djupet og omkapslar alt med si glede

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Morgonen kjem

kunne eg berre vere
som eit bilde av meg sjølv
måndag morgon -

det er ikkje huda som anar frykta
eller auga som kjenner smerten
av å gå to meter bak seg sjølv
og vere eit stille vitne

for éin veg må eg gå
same kor lenge eg nøler
og morgonen kjem
same kor store skuggane veks seg

og lengten etter konsistens
stig med morgonsola
ein tidleg måndag morgon,
og lengten etter å passe inn
i meg sjølv
er konstant

Inn i verda

ut av tåka stig landet

som ei tidlaus øy, nyskapt

reinsa og frisk –

det er som auga ser

for første gong

landskapet i morgonlyset

og hjartet landar

med røter i heimlandsmolda

midt i sin eigen kvardag

At the dawn of a new day

horizons
outlined 
against our eyes

the cold
the light -
a fusion between both

the dawning
of a new day,
a new year

and everything
is open -

Dawn (a lamp for my feet)

(Haiku horizons)

Morgon #9

Morgon #8

Morgon #7

Morgon #6

Morgon #5

Morgon #4

Morgon #3

Morgon #2

Morgon #1

Det eg såg då eg vakna

auga er endå tunge

fylt av mjuke draumar

duse landskap

 

ut av mørket

stig den nye dagen inn

brer sitt varme teppe over huset

opne auga, strekke kroppen

la seg fylle frå ein brønn

av nye sjansar, nye timar

 

no ligg alle ting ope

frå no av må eg styre stega

langs stiar som fører fram

gjennom vindauget

ser eg kartet,

ein første peikepinn om vegen

 

eg må gå,

det eg såg då eg vakna

var solurkviskring:

dette er din nye sjanse

til å gjere

noko godt