Det eg ser er borte

ingen smular ligg att på bordet

der tanken nettopp sat og åt

eit siste måltid

for dagen

det eg har sett er borte no,

gøymt i nedstøva protokollar i eit arkiv

som ingen kan nå

skjult for verda

er spora etter mjuke kattepotar over plenen

og baklysa til den siste trikken som forsvann;

lyset frå duse stolpar og skoa mine

som fann sin eigen rytme over asfalten

borte er orda som sveva som isvengesommarfuglar

i det bleiknande bekmørket,

sola som kjempar seg fram

i disen dagen etterpå alt

og det eg ser er borte

alt før eg kan trekke pusten på ny -

Også i dag

Tapte fordomar

alle mine tapte fordomar

vandrande som skjelvande gjenferd

i mine for lengst slitte klede,

smiler sine usynlege smil

frå ei tid som aldri kjem att

mine tapte fordomar

alle dei tankar eg har tenkt,

som no heng som slitte filler

i ruinane av ein by

som er sletta frå kartet

kor gjerne eg skulle gått tilbake

sett byen då den var ny,

gått i nyvaska klede

på asfalt som endå var varm;

då skulle eg knust alt saman

hive kleda på bålet og pløygd opp asfalten

med friske tankar, i håp og glede

men mine tapte fordomar

er utanfor rekkevidde,

eg må leve med gjenferda

mine skranglande skjelett i skapet

og aldri vil dei tape seg meir enn no –

eg forsonar meg, forsonar meg

det er ingen annan veg å gå

alle mine tapte fordomar

får vere tapte, utanfor rekkjevidde

eg snur ryggen til

let dei labbe etter meg langs vegen,

medan eg prøver så godt eg kan

å vere ein annan, skilje meg ut

frå den eg ein gong var

Støv

det er lenge sidan eg stengte denne døra

det er så lenge sidan
at eg har gløymt når det skjedde
gløymt tida
og kvifor

nøkkelen har eg forlagt
eller gløymt
eller kanskje eg mista den
med vilje

truleg helst det siste

for denne døra skulle aldri opnast att
det visste eg 
eg hadde bestemt meg
aldri, aldri meir

-

men tidene går, årstidene skiftar
og eg er eldre
eg veit meir

eg er ein annan i dag enn då
og lengtar etter å sjå
kva som finst
der bak døra

-

eg kan ikkje anna enn å kikke
sjå glimt, fragment og oppløyste bilete
av det som kan finnast
det eg veit er der

eg står med auget mot nøkkelholet
og prøvar sjå forbi
tretti år gamalt støv -

prøvar å forstå
kva som skjedde
prøver å fatte kva eg har tapt, eller spart...

Saman held vi tida

saman held vi tida oppe – balanserer

på grensa mellom det som har vore

og det som kjem;

midt mellom, ikkje samanklemt

men vaklande og skjørt

- snart vil det gleppe, alt før vi har sett det,

vatnet flyt over kanten

frå ei side til den andre – i rasande tempo

føtene våre vert nesten rivne med

som dominobrikker på rekke ved stupet –

ein for ein dukkar vi opp

ein for ein forsvinn vi i malstraumane

vaklande held vi kvarandre, og tida,

oppe

så lenge det går

(Mitt bidrag til måndagstema hos Alt som er vakkert: Landemerke. Skulpturen på biletet står i Haugesund.)

Journey/ N - for love

Let me take you on a journey

through the streets of Bergen, Norway

Where a young boy and a young girl

once were strolling hand in hand

It’s not the buildings I will show you

nor the cars or trees or pavements

All the shop windows glaring in the sun --

Nor the vivacity, a lot of happy people

It’s a beautiful city, ok, but no…

forget about all that!

It’s the footsteps I remember,

the light and happy tripping feet of youth

Let me take you on a journey

Let me guide you through my town:

Two hands, a happy couple

A boy, a girl, my N, in love

That’s my Bergen, that’s my story

And all that is about it!

Four years I lived there; happy years

and all I can remember

is my girl--

(Mitt bidrag til Tina's Picstory; "N")

Som før

Når eg ser i gamle album

med gulna, falma bilete

av tider som ikkje lenger finst,

får eg ei kjensle av noko fjørlett

Noko som stryk meg forsiktig over huda

som ei stille kviskring i skogen

eller mumling frå ei kveldsbøn

under tunge vinterdyner

Noko grip fatt i meg, dreg meg til seg

og inn i seg, som eit dragsug etter vinden

eller som ei bølgje

som dyttar meg inn på ei ukjent strand

Eg ser på husa, fjøsa, kulturmarkene

og menneska

med alvorlege fjes, nesten sørgmodige

Born som står rake,

born som stirrar roleg mot kamera,

og det er rett før, sekundet før

dei trekk på smilebanda

og spring ut i leiken att

Og det er rett før dei alvorlege vaksne

med dei slitne fjesa

fortel ein vits – eller kanskje like etter,

og at dei har samla seg inn i siste liten

Rett før, og like etter

noko anna, noko som var kjekt

og som dei syntes om

men som aldri kunne komme med

på biletet

Eg reknar med det var slik då,

for det er slik no,

inst inne er menneska som før

og

dei som ser i mine album

om hundre år

vil aldri kunne fange inn essensen

av det som var

berre overflata av alle ting