saman held vi tida oppe – balanserer
på grensa mellom det som har vore
og det som kjem;
midt mellom, ikkje samanklemt
men vaklande og skjørt
- snart vil det gleppe, alt før vi har sett det,
vatnet flyt over kanten
frå ei side til den andre – i rasande tempo
føtene våre vert nesten rivne med
som dominobrikker på rekke
ved stupet –
ein for ein dukkar vi opp
ein for ein forsvinn vi i malstraumane
vaklande held vi kvarandre, og tida,
oppe
så lenge det går
(Mitt bidrag til måndagstema hos Alt som er vakkert: Landemerke. Skulpturen på biletet står i Haugesund.)
