Over ruinane

Eg i firkanten

og kva om eg strekar ein firkant i sanden,

merkar av ein stad som er meg

let alle definisjonar peike sine piler

innover mot firkanten

samtidig vil tyngdekrafta dra meg ned

klemme meg mot bakken – i firkanten

og kva om alle kan sjå og peike, seie

der er han, slik er han, vi veit vi veit

utan at eg så mykje som blunkar med auga

eller lear på ein finger

utan at verda stoppar å snurre

eller nokon ser det urimelege i det heile

for vi har alle våre ruter

og kva om kampen er retta den andre vegen,

mot noko over meg, noko eg strekk meg mot

som ikkje pressar ned, men dreg meg opp

løftar mine håp og draumar ut av firkanten

og kva om det er det eg tenkjer på

når eg tenkjer på meg sjølv

vil du då vite, at eg i ruta er ein krigar,

medan eg i hjarta er eit løvetannfrø

vil du då vite, at eg som vert pressa ned er fri

at firkanten aldri kan stoppe vindane -

Tapte fordomar

alle mine tapte fordomar

vandrande som skjelvande gjenferd

i mine for lengst slitte klede,

smiler sine usynlege smil

frå ei tid som aldri kjem att

mine tapte fordomar

alle dei tankar eg har tenkt,

som no heng som slitte filler

i ruinane av ein by

som er sletta frå kartet

kor gjerne eg skulle gått tilbake

sett byen då den var ny,

gått i nyvaska klede

på asfalt som endå var varm;

då skulle eg knust alt saman

hive kleda på bålet og pløygd opp asfalten

med friske tankar, i håp og glede

men mine tapte fordomar

er utanfor rekkevidde,

eg må leve med gjenferda

mine skranglande skjelett i skapet

og aldri vil dei tape seg meir enn no –

eg forsonar meg, forsonar meg

det er ingen annan veg å gå

alle mine tapte fordomar

får vere tapte, utanfor rekkjevidde

eg snur ryggen til

let dei labbe etter meg langs vegen,

medan eg prøver så godt eg kan

å vere ein annan, skilje meg ut

frå den eg ein gong var

Er det slik?

Er du betre enn meg?

Er eg betre enn deg?

Kven er flottare enn kven?

Kven kan stikke seg ut?

Kven må gøyme seg vekk?

Kven får drive med sitt, i fred?

Kven kan løfte hovudet høgt?

Kven bør stikke det i sanden?

Kan vi la vere å bry oss om slikt?

Skal eg gå til høgre?

Skal du gå til venstre?

Skal vi fortsetje slik, eller snu?

Skal eg sitje, skal eg stå?

Skal du liggje, skal du gå?

Skal vi vere, skal vi tørre, skal vi tru?

Kan du lese dette diktet?

Bør eg knekke penn og blyant?

Skal det lesast, eller brennast?

Kven er eg, og kven er du?

Tør vi smile, tør vi snakke?

Og kven i all verda har bestemt av vi skal vurdere alle ting vi gjer eller ikkje gjer opp og i mente og att og fram til det knapt er nokon som tør gjere noko i det heile utan frykt for å bli slått i bakken av slemme ord eller oversett av heva auge eller trampa på av samfunnsmekanismar ingen kan forklare, ingen vil vedgå seg eller ingen vågar gjere noko med?

Er det slik?

Er dette eit tåpeleg spørsmål?

Kan eg møte deg,

kan du møte meg

utan vurdering og dom?