Tapte fordomar

alle mine tapte fordomar

vandrande som skjelvande gjenferd

i mine for lengst slitte klede,

smiler sine usynlege smil

frå ei tid som aldri kjem att

mine tapte fordomar

alle dei tankar eg har tenkt,

som no heng som slitte filler

i ruinane av ein by

som er sletta frå kartet

kor gjerne eg skulle gått tilbake

sett byen då den var ny,

gått i nyvaska klede

på asfalt som endå var varm;

då skulle eg knust alt saman

hive kleda på bålet og pløygd opp asfalten

med friske tankar, i håp og glede

men mine tapte fordomar

er utanfor rekkevidde,

eg må leve med gjenferda

mine skranglande skjelett i skapet

og aldri vil dei tape seg meir enn no –

eg forsonar meg, forsonar meg

det er ingen annan veg å gå

alle mine tapte fordomar

får vere tapte, utanfor rekkjevidde

eg snur ryggen til

let dei labbe etter meg langs vegen,

medan eg prøver så godt eg kan

å vere ein annan, skilje meg ut

frå den eg ein gong var