Trasse stengsler

viss
du
seier
ja

kunne
me
halde
hendene
saman

sjå
langt
over
vatnet

framover
langs
visarar
på
veg
mot
morgongryet

medan
verda
søv
ristar 
av
seg 
støv

frå dagar utan rørsle, dagar utan lys
dagar utan nokon som ryddar opp
og tek ansvar, men me, me går på
med hendene saman, trassar smerter
trassar stengsler, går over alle hinder
på veg mot ein betre morgondag

viss
du 
seier
ja
når
utfordringa
kjem

Kontinuitet

fridomen er denne syngande lyden
av metall mot metall,
dei grove hjula som rullar framover
langs svillene
medan landskapet renn forbi;
ei motstraums elv

auga dine kviler
på dei grøne trea, dei langstrakte viddene
auga dine finn svar
i det som ikkje står skrive
eller uttalt
på husveggane, bilane, vindauga
men er lyset hjartet strålar

fridomen er denne vogginga
gjennom ukjent landskap,
knea mine mot knea dine, ei takt
me kan falle inn i 
og smila speglar seg i kvarandre
lik auga speglar djupnene i det me ser 

fridomen ligg i dette å ikkje stoppe
men halde fram,
ein kontinuitet
i mennesket sin sanne natur

Alt me har

lysa i vindauga
fortel om ein kveld i emning,
ei natt som kjem

frå mørket i gata utanfor
kan me stirre inn
i dei opplyste romma

sjå alt som er vårt
plassert mellom veggane,
ei samling av kulissar

dette er vårt teater
her kan me flyte fritt
og improvisere replikkar --

lysa er på
og me ser inn  -  så merkeleg det er!
å stå her og smile

hendene om kvarandre
kropp mot kropp, saman
er det einaste me har og vil ha

Fjord/Bru

mjukt vandrar du

i dette framtidslandskapet

av draumar håp og ord

som kan byggje bru

mellom våre tusen øyer

det er ein annleis meg

som studerer deg no,

ein annleis meg som vinkar

frå ein av mine mange holmar

og du har andre auge

dei har endra seg i takt med inntrykka,

for det bur andre og endra visjonar

i hjarta våre – tida har drive oss vidare

i fjordstraumane

likevel er me dei same

likevel er brua mellom auga

merkeleg kjent

likevel finn orda du seier

gjenklang i mine eigne djup –

for me er annleis no

tida og lyset og vindane

har endra oss, flytta oss rundt

gitt nye perspektiv;

men brua mellom hjarta

blikka mellom sjelene

er som då me var her

for første gong

Resiproke oss

Kvit og ikkje

du kom over livet mitt
som ei årstidsveksling
eller ein bris frå framande strender

dekte himmelen over hovudet mitt
med kvite skyer, farga verda
med din eigen pensel

så går eg her, auga fokuserte
og du fyller synsranda, frå ende til annan
med det kvite og ikkje


(Onsdagstema)

Eg er eit vindauge

Eg er eit vindauge
står her
med mine blanke
kalde flater

du er utsikta,
fyller det heile
med meining

Balladen om Åse og Kjell

er det rart det er krig i verda

sa du

og eg forstod ikkje kva du meinte

før eg møtte dei to

Åse og Kjell

og vart vitne

(om enn ufrivillig)

til deira rise and fall

for verda er liten

om viljen er stor

og dei som i dag er samde

kan i morgon glo

med glødande blikk

mot den som var venn

den som var tålt

bak eit syltynt, skjørt og skjelvande

riss av fred

for verda er stor

og lukkeleg den

som eig ein holme saman,

eit paradis på jord!

og lukkeleg den

som tør innrømme sinne

og seie som sant er

- eg ynskjer alt sjølv…

men synd er det no

på dei som vil teie

og nektar å snakke

vil ingenting seie

og nikkar og skular og trampar

med skjelvande bein

og kjenner på hatet som veks

og kjenner seg tvers gjennom klein

til slutt vert det nok

og nokon må handle –

å ulukke stor

den svartmalte dagen

å sorgfulle ord

som aldri kan drepast, aldri

kan trekkjast tilbake

å sorgfulle tid

forbi, forbi…

og ingenting vert som før

no går dei der, tomme

dei som var vener,

dei som levde på holmen

og delte det meste – både sorga og lukka

og vakna kvar morgon

til gleda ved brorskap, vere to,

vere saman om alt

no går dei der, då

og holmen er delt,

min del og din del og ein bit i midten

der ingen kan nokon gong

trø –

Åse og Kjell

to einsame fjær

er borte med vindane no,

berre minnet om krig

ein forferdeleg krig

svevar stilt over holmen

så meiningslaust, aude

kan dagane fly

og det er svevande lett

å felle vår dom:

at alt byrja gli, felle saman

den dagen dei planta sitt hat

og let det vekse seg stort

i den tause skuggen

av bitter egoisme –

ja, den enklaste biten

er etterpådomen…

(Onsdagstema)