Kontinuitet

fridomen er denne syngande lyden
av metall mot metall,
dei grove hjula som rullar framover
langs svillene
medan landskapet renn forbi;
ei motstraums elv

auga dine kviler
på dei grøne trea, dei langstrakte viddene
auga dine finn svar
i det som ikkje står skrive
eller uttalt
på husveggane, bilane, vindauga
men er lyset hjartet strålar

fridomen er denne vogginga
gjennom ukjent landskap,
knea mine mot knea dine, ei takt
me kan falle inn i 
og smila speglar seg i kvarandre
lik auga speglar djupnene i det me ser 

fridomen ligg i dette å ikkje stoppe
men halde fram,
ein kontinuitet
i mennesket sin sanne natur

Morgondans #7

Fange eit sekund av æva

eg ville fange sekundet

bak ein million pixlar

nakent

filterlaust

- berre klippe kantane

ta bort fargane

fange mitt valde utsnitt

av verda

slik den var

akkurat då

så kan eg sjå på sekundet

leve det

om att og om att

medan alle andre tider

tikkar forbi

mot æva

Uventa

vinden midt i mørket
ein tornado av framand hjartelag
over eit kulturlandskap
utarbeidd, tamd og dyrka
gjennom hundreåra

lyset frå nye vinklar,
kaskadar av englevinger
dekkjer landskapet 
med nye tonar, nye songar
uventa ord frå ein framand dimensjon

mørkret vik for vinden
hjartelaget temmer landskapet
og hundreåra svinn
som framande songar frå hjartet,
og etterpå, i stilla
er blikket vendt - og landskapet 
nyskapt i lyset

Land of us

this is the building

this land is the soil -

from the silent

we stretched out our hands

grabbing hold of

the ground – the property of the living;

we are the ones

walking the waters

eyes sliding over horizons,

hands to the skies

and feet growing deeper

into the ground

diverted – no;

whole, like the completeness of air

fragile, but strong

ever higher, ever wider and deeper

till the sight embraces our heart,

fills up the empty spaces

and kneeling is the only way

to keep going

(Our world tuesday)