Uventa

vinden midt i mørket
ein tornado av framand hjartelag
over eit kulturlandskap
utarbeidd, tamd og dyrka
gjennom hundreåra

lyset frå nye vinklar,
kaskadar av englevinger
dekkjer landskapet 
med nye tonar, nye songar
uventa ord frå ein framand dimensjon

mørkret vik for vinden
hjartelaget temmer landskapet
og hundreåra svinn
som framande songar frå hjartet,
og etterpå, i stilla
er blikket vendt - og landskapet 
nyskapt i lyset

Engel

eg veit ein engel

med plass til mange

mørke dagar, mørke tankar

under vengjene sine –

han gøymer dei

vekk for verda

og bringer dei dit

slike dagar høyrer heime

og eg sit att

med eit smil om munnen

og ser at lufta har fått ein annan glans

der han stod

(Fredagstema, The weekend in black and white)

Former og fargar

ein dag eg sat og teikna,

kosa meg med former, fargar

begynte teikningane plutseleg å snakke

og det var ikkje nokon hyggeleg dialog;

berre høyr, sa gul til dei andre,

viss de alle var gule, ville arket sette finare ut!

og alle sirklane trekte seg vekk,

dei andre var ikkje gode nok, runde nok –

trekantane skulte på firkantane, og mumla

…skulle ynskje vi var som dei…

og så var det dei raude firkantane

som klaga over at eg teikna dei for små

og dei blå

som gjerne ville vere mindre

og dei lilla parallellogramma

skulle gjerne vore meir lilla

og dei grøne ville gjerne vere rosa

og dei rosa ville vere grå

kvadrata lo av rektangla,

som på si side pressa seg saman

og prøvde å bli som dei

og eg, den fortvila teiknaren

såg alle formene og fargane eg hadde teikna

tørne saman i ein kamp på eksistensnivå –

eg hadde lyst til å krølle heile arket saman

og kaste det langt vekk;

det einaste som hindra meg

var dei fredelege ovalane

som strekte seg ut, la seg side ved side

og danna ein regnboge

og eg gav eit løfte, eg skal ikkje krølle dykk saman,

eg skal heller bli ein firkant

og komme og ordne opp

(sjølv om eg anar at det ikkje vert så lett)

Vindstille

Eit dikt skrive i vemod, då eg fekk vite at faren til ein god ven døydde tidlegare i dag. Kvil i fred.

Lufta står stille i lungene dine,

og vinden har slutta å kviskre

Flammen brenn ned,

for veiken er slutt

og mørket trengjer seg fram

frå krokar, frå loft, frå fjordane bakom

og skogane rundt

Molda hugsar stega du gjekk,

kvar meter er målt opp,

kvittert;

no må du gje att det du lånte

For oss er du endå ein skugge,

vi ser omrisset av deg

i rommet, på tunet, overalt

der du før høyrde heime

Lufta står stille i lungene dine,

men Herren kviskrar ditt namn