Lufta står stille i lungene dine,
og vinden har slutta å kviskre
Flammen brenn ned,
for veiken er slutt
og mørket trengjer seg fram
frå krokar, frå loft, frå fjordane
bakom
og skogane rundt
Molda hugsar stega du gjekk,
kvar meter er målt opp,
kvittert;
no må du gje att det du lånte
For oss er du endå ein skugge,
vi ser omrisset av deg
i rommet, på tunet, overalt
der du før høyrde heime
Lufta står stille i lungene dine,
men Herren kviskrar ditt namn