Vindstille

Eit dikt skrive i vemod, då eg fekk vite at faren til ein god ven døydde tidlegare i dag. Kvil i fred.

Lufta står stille i lungene dine,

og vinden har slutta å kviskre

Flammen brenn ned,

for veiken er slutt

og mørket trengjer seg fram

frå krokar, frå loft, frå fjordane bakom

og skogane rundt

Molda hugsar stega du gjekk,

kvar meter er målt opp,

kvittert;

no må du gje att det du lånte

For oss er du endå ein skugge,

vi ser omrisset av deg

i rommet, på tunet, overalt

der du før høyrde heime

Lufta står stille i lungene dine,

men Herren kviskrar ditt namn