Stilla går

stilla går her mellom oss
frå hand til hand
som ei gåve me gir vidare
utan først å eige den

berre lene seg mot det ein lengtar etter
og la tvilen komme alle ting til gode

så smiler stilla litt vemodig,
ruslar vidare inn i haustnatta
og me har allereie gløymt ho ut
i larmen frå byen
som vender tilbake som ei brusande elv;
riv oss med
i virvelen

I byen

viss du aldri, eit lite sekund, er i tvil
om du vert sett, om tida er knapp
og går gjennom byens gater med stil
eit svinsande sus i kvart hjarteklapp;
smiler ditt innfule smil for kvar mil
og klatrar med andre sin lengsel som trapp
då smeltar de saman; til tonar og notar; ein sang
som asfalt, som murpuss, som klokkerein klingande klang

I dei stille gatene

alle menneska i kø
på bussen i butikken på veg
gjennom dei stille gatene i ein ny by

spindelveven veks mellom hovuda,
ei stille erkjenning
av mangel på ord
og dei spreidde tankane kryp rundt
på sølvstrengane

skuggeboksar
med sine indre stillas,
let hundre fossar falle gjennom landskapet

til slutt 
vil hovuda opne seg
og blomar gro fram
i restane av utdøydde samtalar -

førstemann som vågar å seie fram tankane sine
vil få eit eige monument
i den stille gata

Flytte blikket

det kan vere at alt stort

og majestetisk

langt der framme

i horisonten

trer tydelegare fram

enn det heilt nære

og kvardagslege

at det du har, her

det som er ditt

får uskarpe linjer

            og bleike skuggar

samanlikna med det

du ynskjer å nå –

korreksjonen er ei fokusendring,

å opne auga og sjå

det heilt nære

 

Etter regnet

Eit lys i verda #4

midt i byen

lyser stjerna

over alle hovuda

og føtene og kroppane

som hastar

av garde

med armane fulle

midt i det travle livet

sender det sine strålar

frå æve til æve

og lagar ein veg

frå der vi står – i vår kvardag

via ein stall, eit kors, ei grav

og like inn i himmelriket

Eit lys i verda #2

i dei tunge gatene vandrar menneskekroppane

som ein elvestraum, eit glidande tog

forbi glitrande utstillingsvindauge og varme kafear

der slitne menneskekroppar kan sitje og kvile;

finne att seg sjølv under vinterhuda

kjenne hjartet slå seg veg gjennom tida