Tryggleik i tusen bitar

tryggleiken er skjør som krystall;

alt ser så fint og elegant ut

i utstillingshyllene

vakre vasar, vakre glas

vakre modellar av fuglar og dyr

forsiktig går me rundt

for ikkje å velte noko, ikkje vere den som lagar lyd

ikkje vere den

som knuser

freden

men så kan nokon opne døra

sleppe inn

ein okse

og alt me tenkjer på

er flukt og vern,

og tryggleiken ligg tilbake

som sukkerstrø i fotspora

på ein stad me aldri kjem attende til

det me har att

etterpå

er minna om alt det vakre

me ein gong kalla

kvardag

Kvardagsmenneske

eg er ein meister
i det kvardagsgrå,
glir i eitt med skuggane
men også dei skarpe konturane
sola dannar
på si ferd over landjorda;

glad om sommaren
mollstemt om hausten
noko inneslutta og mørksinna om vinteren
og om våren kjenner eg håpet gro
som ein sovande, no vaknande spire
frå det store djupet
i hjartet

sjølv me kvardagsgrå, vanlege
som glir i eitt med landskapet og tida
og snart gøymt og gløymt
i historia sine siderom
har spiren til det ustoppelege og ukuelege
i oss

når ein berre kjem nær nok
og har opne nok auge 

Soleiebarn #29

Gull

Inn i verda

ut av tåka stig landet

som ei tidlaus øy, nyskapt

reinsa og frisk –

det er som auga ser

for første gong

landskapet i morgonlyset

og hjartet landar

med røter i heimlandsmolda

midt i sin eigen kvardag

Gleda

å, stilla stilla              

stilla

i alt du gjer

når du er stille

og villskapen når du er vill

vill                              

så vill –

midt i mellom

kan vi prate

og la vere

å prate

som vi vil

og i alt dette,

i dette skiftande livet

som er time

på time

                        på time

på time

                        på time

dag på dag, år          på       år

ligg det ei glede

uendeleg

glede

i bakken eg går på

lufta eg pustar

vatnet eg drikk

hjartet som bankar i meg

                        og i deg –

eg vil ikkje la nokon

øydeleggje

ta

stele denne gleda

ta

det som er edelt og lyst

gjennom alle grå kvardagar