tryggleiken er skjør som krystall;
alt ser så fint og elegant ut
i utstillingshyllene
vakre vasar, vakre glas
vakre modellar av fuglar og dyr
forsiktig går me rundt
for ikkje å velte noko, ikkje vere den som lagar lyd
ikkje vere den
som knuser
freden
men så kan nokon opne døra
sleppe inn
ein okse
og alt me tenkjer på
er flukt og vern,
og tryggleiken ligg tilbake
som sukkerstrø i fotspora
på ein stad me aldri kjem attende til
det me har att
etterpå
er minna om alt det vakre
me ein gong kalla
kvardag
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar