Dei andre

 

nokon som kjem

imot 

i mørket

med frontlykter mot hjartet ditt

som eit siste håp

anten det å miste alt og gå under

eller satse på ny

og det er ikkje noko val,

for hjartet kjem ikkje aleine

 

det bur så mange der inne

og alle må reddast, alle må

få vekse

kjenne varmen frå lys

som har anna å tilby

enn hylet frå fallande død 

Tryggleik i tusen bitar

tryggleiken er skjør som krystall;

alt ser så fint og elegant ut

i utstillingshyllene

vakre vasar, vakre glas

vakre modellar av fuglar og dyr

forsiktig går me rundt

for ikkje å velte noko, ikkje vere den som lagar lyd

ikkje vere den

som knuser

freden

men så kan nokon opne døra

sleppe inn

ein okse

og alt me tenkjer på

er flukt og vern,

og tryggleiken ligg tilbake

som sukkerstrø i fotspora

på ein stad me aldri kjem attende til

det me har att

etterpå

er minna om alt det vakre

me ein gong kalla

kvardag

Premiere

det første julespelet,
utan manus

berre rå realisme
og usynlege sufflørar 

- ei leiing i riktig retning
men scenografien er laus

og i staden for applaus,
endar natta i flukt for livet
til eit anna land

der refleksjonen er den tyngste bagasjen
og tilliten til teatersjefen
det einaste faste punktet å navigere etter

Ein mumlande majoritet

stille står vi ved stranda

ser

den europeiske kystvakta

jobbe seg sakte utover,

presse den store gummibåten

            endå lenger ut

og smiler fornøgde – for kvifor

skal dei komme inn

akkurat          her? –

så bleiknar smila litt

i det gummibåten går rundt

og vi ser armar og bein

forsvinne

            i djupet

og eit stikk av fortviling når hjartet

når døde kroppar

av menn, kvinner, ungdomar, barn

beibiar

må berast i land på stranda vår

og kanskje er vi litt sinte også

men det er ei vanskeleg kjensle

å hanskast med,

for kven skal vi vere sinte på

(utan å ramme oss sjølve) –

vel – det er like greitt å feie det vekk

           

i alle fall dagen etterpå

for her skjedde e i g e n t l e g 

ingenting

kriminelt eller ulovleg eller

noko vi burde bere ansvaret for –

det er berre slik

verda er?

 

Lengt

vi lengta etter vatn

vi lengta etter fred

mat, klede

vi lengta etter ei dør

å kunne lukke att

vi lengta etter ein heim

vi lengta etter vårt eige mot,

vår stolthet, vår sjølvkjensle

og sjølvrespekt

vi lengta etter – eit liv

alt som sildra gjennom murane

og hit ned, til golvet under

dei rike sitt bord,

var lukkeynskje og toa hender

vi vart ikkje mette av det

Mitt hjarte blør

Dør #7 / Flukt

Flukt

det er dei skumle
draumane

trengjer seg på
rullar inn

på fjørlette bein
udetonerte kapslar

av ukjent materiale,
verda legg seg flat –

i kjølvatnet
der frykta gror

som ugras mellom
gleda og det kvardagslege

spring dei trygge kjenslene
på flukt

frå skumle draumar,
tankar for store for vitet



(Weekend in black and white)