Hav utan magemål

problemet er ikkje det me har

men det me trur me kan få

fordi me har rett til det

som eit sjølvsagt tilbehør til julemiddagen

ein saus av elektronikk, eit teppe

av ord, tøy, plast og glas

 

eit hav å symje i

men inga landkjenning, inga kai

å kunne klatre opp på, leggje seg flat

og nyte solvarmen

 

berre dette havet som stadig samlar meir av vatnet

og me som kavar med å halde oss flytande

medan ørkenen brer seg ut

der alle dei andre er

Varig

sola på himmelen

eit minne

bak auge, i hud

horisontlinja ligg svart

mellom hav

og stjernehimmel

bølgjene mot stranda

slår taktfast

også utan lys

Gullregn

spyd frå glitrande skyer,

gullregn

gjennom sommarluft

her spring me fram

auga feste på horisontlinja

havet ventar, havet brusar

havet lokkar med sine blå bølgjer

langt der framme

ved verdas ende

me spring fram

gjennom glitrande gullregn

til eit ventande hav

og hjartet fyller ut tomromma

etter dropar som har falt

auga som spyd

i sommarlufta

Den blå skogen

lufta kan vere eit hav
sollys som spreidde strålar i det blå

fisken spring med skremte blikk
inn i lauvskogen

her er ein jeger
ei gjedde med gevær
og stålblikk,
støvlar som står stille
på kanten av myra

kikkertauge i natta
stille svømmetak
ut på dei store djupa
og inn i mørket

her er så stille -

tidevatnet vert sila gjennom trea,
dreg dei att og fram
i ei svaiande rørsle

jegeren set seg ned på ein stein,
dreg inn fersk oksygen i gjellene
og avsikrar geværet

ein hjort kjem glidande fram
frå lauvverket

Ein mumlande majoritet

stille står vi ved stranda

ser

den europeiske kystvakta

jobbe seg sakte utover,

presse den store gummibåten

            endå lenger ut

og smiler fornøgde – for kvifor

skal dei komme inn

akkurat          her? –

så bleiknar smila litt

i det gummibåten går rundt

og vi ser armar og bein

forsvinne

            i djupet

og eit stikk av fortviling når hjartet

når døde kroppar

av menn, kvinner, ungdomar, barn

beibiar

må berast i land på stranda vår

og kanskje er vi litt sinte også

men det er ei vanskeleg kjensle

å hanskast med,

for kven skal vi vere sinte på

(utan å ramme oss sjølve) –

vel – det er like greitt å feie det vekk

           

i alle fall dagen etterpå

for her skjedde e i g e n t l e g 

ingenting

kriminelt eller ulovleg eller

noko vi burde bere ansvaret for –

det er berre slik

verda er?

 

Vinterkveldslyset

strålane frå sola i havet

legg seg som varmekablar

rundt sjela

eg let meg senke

inn i bildet – bli eitt

med sjøen, skogen, skyene

kjenner at vinterkvelden og eg

pustar i takt, vert eit kor

- eit lovsongskor

under open himmel

På grensa til havet

her, heilt på grensa

til det store havet

kjenner eg armane dine

rundt meg

ein vind som pustar

ein tanke som kviler

i vissa om dette sikre

haldepunktet

armen er stødig

som eit urokkeleg fjell

også når du opnar opp

for mine feilsteg

let meg balansere

på kanten, prøve

mine eigne vaklande bein

ved djupet

klar til å fange meg inn

om eg fell,

klar til å la meg vere

om eg står