Viss eg var fuglen

i svev over huset du bur i

er eg berre ein prikk

mot den store blå himmelen

viss eg var fuglen

i dette luftige svevet

ville du vore prikken, langt der nede

og eg hadde heile verda

for mine føter

Mosaikk

ikkje alt i liva våre

har samanflytande grenser

der du tek over

ved min ytterkant

og eg tek over ved din

likevel er der eit mønster

ein tråd å følgje – om enn

usymmetrisk og litt tilfeldig

for tankane våre

flettar seg saman

som to motpolar

dregne mot kvarandre

og at det ikkje er

eit knirkefritt maskineri

er det siste vi kunne brydd oss om

Geledd

ingen ser forskjell på meg og deg

viss eg let att auga

og du sluttar å smile

viss vi let att hjarta

og lukkar lungene

lever på syntetisk omsorg

frå dei som bryr seg meir

om støvet vi kvervlar opp

enn kjøttet som fyller støvlane