Redusert til ingenting

 

dei som vandrar oppned over måneflata

og set seg på kraterkanten, kikkar

ut i det store svarte

ser jorda segle likegyldig forbi

som om ingenting har hendt

berre det blå og det grøne og det kvite og det brune

i stille sirkulasjon

tømt for meining, tømt for ord og hud

kanskje er der ein napoleon, eller ein viking

ein holemann, ein dinosaur, ein einstein, det

er ikkje godt å seie

for alt det menneskelege er redusert til ingenting

på denne avstanden

det er så herleg stilt

seier den eine

og den andre nikkar, tømmer kaffi i kruset

og sukkar fornøgd

Bøye seg

over alt ligg kjeldene til gleda
og ventar sine stille liv
på at noko skal hende -

at nokon skal bøye seg ned,
oppdage den vesle, raude blomen
så råflott og likeglad plassert
i denne stille delen av skogen
der ingen nokosinne går

her vil aldri noko auge fange lyset
og kjenne dei små strålane av glede
nå hjartet - frå akkurat denne blomen

slik står dei          millionar på millionar
av tause gleder og ventar
og kanskje er det du som slentrar forbi,
tek deg tid til å stoppe opp, bøye deg ned
kjenne lukta av fridom fylle organa -

kanskje er det du
som set gleda fri
og utan å vite det
gjer jorda til ein litt lettare stad å vere

Klode #3

Klode #2

Klode #1

Jordas blod

kva er det bankande blodet
som held jorda oppe,
den usynlege væska
som strøymer ustoppeleg
og ber med seg fortid
og framtid i sine hender

er det vatnet i sin evige straum,
gjennom luftlag og jordlag
væter, gir liv

er det oksygenet i sin runddans
frå luft til kropp til luft
nører opp elden i kvar celle

er det tjuktflytande olje
lagra energi i stein i jord i vatn
pressa til si ustadige form under tida

eller er det djupare ned, lenger inn
i jorddjupets mystiske mørker
der lavaen seigliva flyt
som eit glødande hav

nei, jordas blod 
er barna sine draumar –
draumane og håpet,
det som lyfter tankane opp frå det grå
ut av molekylrørslene – ut over
naturlover og alle grenser

tek du frå barna
draumane og håpet
vil jorda dø ein sakte død

Orda og jorda #3

Orda og jorda #2

Tilbake

den runde verda

med fast rotasjon –

det er denne staden

eg kallar heime;

eg går i høge støvlar

gjennom graset

plukkar siste lauvet

av eit nake tre

og legg tankane inn

i varmen –

eg er tilbake

til der vi var før

- står eg stille

kan eg merke rørsla,

planeten si ferd

gjennom tomme rommet;

gleda ved å stirre

i logande eld

der mørket utgjer

eit stille nærvær – i periferien

(Torsdagstema)

Morgon #9

Eg ropar

eg ropar

kvar er min kjærleik

fjella svarar, ikkje her

eg ropar

kvar er mitt håp

fjorden svarar, ikkje her

eg ropar

kvar er mi framtid

verda svarar, ikkje her

eg ropar

kvar er vegen eg skal gå

molda svarar, ikkje her

eg ropar

og ropar, og svaret er

ikkje her