Fall

kor er du, menneske?
som eit strammande tau
om hender og føter

orda
kveilar seg, ei samanhengande rørsle
kor er eg?
undrar røysta

og eg
veit ikkje
for eg veit ikkje
kven eg er

tida er ikkje lenger eit ope lys
men eit rom
utan vindauge

bak desse veggane ein stad
finst eg,
stemma dreg meg fram
mot eit lys
som vil fortære alt i meg

eg kan sjå meg avkledd
ribba til sjela,
kor er du, menneske?

------- ?

menneske?

...
her, kviskrar eg

Linjer

høgreiste, stolte

de ærverdige gamle

og alt de har sett –

hadde vi alle

kunne stå slik, rette

utan børa

frå tusenår

med negative rørsler,

eg bøyer nakken over historieboka

medan de –

de har aldri sagt eit ord

og har ingenting å svare for

høgreiste, stolte

i rette linjer, som eksempel

på skuldlause sinn

(Søndagstema i farge og s/k)

Hawwah

1

Hawwah, Hawwah

du som gøymer deg i jungelen,

det er ei tung bør du ber

på akslene

og at du ikkje kan sjå inn i framtida

er eit lyspunkt i alt det grå

2

I dag, Hawwah, er det du som ber skulda

og døtrene dine betalar prisen,

dei som samlar seg diamantar

og drep sine barn,

dei som kler seg nakne for all verda

medan dei druknar i si eiga frykt

for å ikkje strekke til,

dei som piskar seg og heng på seg lodd

som er altfor tunge å bere,

og trur det er eit krav – frå verda –

3

Hawwah, med bøygd nakke

tek du imot slaga

dei du slett ikkje har fortent,

du tek imot og tek imot og tek imot

og våre hjarte blør for deg

dei blør ditt eige blod, det vi fekk av deg,

no blør vi det for deg

og tårene dine er tårene våre

- det er den same elva

og renn mot det same havet

4

Hawwah, Hawwah

vår mor, vår søster

vår kvinne gjennom alle tider –

Du kan tre ut av din skjulestad,

legge av deg kleda

legge av deg skamma

legge av deg alt som har knust ditt hjarte

igjen og igjen og igjen –

Det du gjorde er slett ikkje ugjort,

men skulda er betalt,

du er fri!

(the weekend in black and white, og mitt bidrag til kvinnedagen!) 

#symbol

 Sjølv om det kanskje ikkje ser slik ut, er bildet i dagens innlegg faktisk eit foto... Motivet er enkelt, og bildeflata endå enklare, likevel passar symbolet, henta frå ei toalettdør, godt som illustrasjon til teksten. Og sjølv om teksten inneheld eit par spark, er den aller mest eit sympatidikt. Det er altfor mange kvinner i dag som lever i ufridom. Då tenkjer eg både på dei som vert direkte (og skammeleg) undertrykt i mannsdominerte samfunn, eg tenkjer på dei som møter fordomar og fordøming for den dei er, også her i vestlege land. Og eg tenkjer kanskje aller mest på alle dei tunge krava og forventningane som kvinner møter kvar dag, spesielt gjennom media. Det er ikkje lett å leve som eit verkeleg fritt menneske, når alt du høyrer frå massemedia (og då særleg reklamen) er at du ikkje er god nok, ikkje fin nok, ikkje populær nok, ikkje fint nok kledd, ikkje har fint nok hår, ikkje har fin nok kropp, ikkje har kvite nok tenner, ikkje... ikkje... ikkje... Det er på tide at vi (altså eg og alle andre menn) begynner å snakke høgare enn reklamen: Du er fantastisk, kvinne! Ver den du er skapt til å vere!

 

Skuld

Alle skyer over hovudet mitt

Alle grasstrå eg nokon gong har sett

min fot på

og alle tankar eg har tenkt

flyg nærare, nærare

pressar seg saman

rundt gravitasjonsfeltet meg

og ropar: Det var du!

(med ein dirrande peikefinger,

eg skvett av synet og ryggar unna)

Det var du som tenkte oss, det var du

som trådde oss, det var du

som sukka under våre glasklare dråpar

det var du

DU (å, øyrene mine)

som gjorde det, alt saman, det var du

og ingen annan:

Forsvar deg!

Kva skal eg seie? Kva skal eg seie?

(Er det i det heile noko å seie?)

Eg snur meg bort

i skam;

Det var eg, det var eg, og ingen annan --

Skam

Skam, ei kjensle

eg kjenner

fullt ut

Alt det forferdelege,

alt eg gjer,

samlar seg opp

Knyter seg saman

til ein klump

i magen min

Snurrar rundt og knuser

hjarte og sjel

tankar og kjensler

sjølvbilde og glede

Tilbake er berre knuste bitar

og skamma