Mitt sintaste dikt nokosinne

#smerte
Eg såg ein film på søndag, om to syriske jenter som vart brannskada i eit bombeangrep. Det er få ting som går djupare inn på meg, og diktet er skrive i sinne. Eg avsluttar med ei bøn. Det er menneske som drep, og eg tykkjer synd på dei også. Det er noko fundamentalt galt hos menneske (eller systemet rundt menneske) som kan drepe andre menneske og øydelegge liv på denne måten.

Alle andre enn meg har skulda

då gir eg fyrstikkøskja til treåringen

ber han slå seg laus,

sjekke om dette er noko –

etterpå

i osen frå dei svartsvidde restane

            av kontoret mitt

skal eg skrive flammande innlegg

om dårleg sikring

av fyrstikkøskjer

Murar imellom

lenge var denne muren usynleg
for auga mine, dei var vende
ein annan veg, fortapte
i mitt eige landskap

men så begynte du å rope
og dei instendige ropa snodde seg
som virvlande vindar i tankane,
tvang meg til å snu meg, sjå

og eg såg rad på rad med steinar,
muren stod der, solid som få
og du på andre sida, og eg vart sint
på denne skiljelinja

men det kan kanskje vere vanskeleg
å tolke forskjellen, kjenne målet
for mine forbitra utrop, kvart brennande ord
la ein ny stein til muren

og snart vaks den seg høgare enn oss begge
og du miste meg av syne
og eg miste deg av syne
men eg høyrde deg gråte –

og gråten vekte hjartet og hjartet
kledde seg i oska etter brannen
og fortvila prøvde eg å rive steinane ned
- dei låg for høgt for meg

så står eg her, så står du der
og stilla gjennom muren
er bygd på smuldrande håp;
kan du høyre min lengt gjennom stein – ?

Hawwah

1

Hawwah, Hawwah

du som gøymer deg i jungelen,

det er ei tung bør du ber

på akslene

og at du ikkje kan sjå inn i framtida

er eit lyspunkt i alt det grå

2

I dag, Hawwah, er det du som ber skulda

og døtrene dine betalar prisen,

dei som samlar seg diamantar

og drep sine barn,

dei som kler seg nakne for all verda

medan dei druknar i si eiga frykt

for å ikkje strekke til,

dei som piskar seg og heng på seg lodd

som er altfor tunge å bere,

og trur det er eit krav – frå verda –

3

Hawwah, med bøygd nakke

tek du imot slaga

dei du slett ikkje har fortent,

du tek imot og tek imot og tek imot

og våre hjarte blør for deg

dei blør ditt eige blod, det vi fekk av deg,

no blør vi det for deg

og tårene dine er tårene våre

- det er den same elva

og renn mot det same havet

4

Hawwah, Hawwah

vår mor, vår søster

vår kvinne gjennom alle tider –

Du kan tre ut av din skjulestad,

legge av deg kleda

legge av deg skamma

legge av deg alt som har knust ditt hjarte

igjen og igjen og igjen –

Det du gjorde er slett ikkje ugjort,

men skulda er betalt,

du er fri!

(the weekend in black and white, og mitt bidrag til kvinnedagen!) 

#symbol

 Sjølv om det kanskje ikkje ser slik ut, er bildet i dagens innlegg faktisk eit foto... Motivet er enkelt, og bildeflata endå enklare, likevel passar symbolet, henta frå ei toalettdør, godt som illustrasjon til teksten. Og sjølv om teksten inneheld eit par spark, er den aller mest eit sympatidikt. Det er altfor mange kvinner i dag som lever i ufridom. Då tenkjer eg både på dei som vert direkte (og skammeleg) undertrykt i mannsdominerte samfunn, eg tenkjer på dei som møter fordomar og fordøming for den dei er, også her i vestlege land. Og eg tenkjer kanskje aller mest på alle dei tunge krava og forventningane som kvinner møter kvar dag, spesielt gjennom media. Det er ikkje lett å leve som eit verkeleg fritt menneske, når alt du høyrer frå massemedia (og då særleg reklamen) er at du ikkje er god nok, ikkje fin nok, ikkje populær nok, ikkje fint nok kledd, ikkje har fint nok hår, ikkje har fin nok kropp, ikkje har kvite nok tenner, ikkje... ikkje... ikkje... Det er på tide at vi (altså eg og alle andre menn) begynner å snakke høgare enn reklamen: Du er fantastisk, kvinne! Ver den du er skapt til å vere!