Mitt sintaste dikt nokosinne

#smerte
Eg såg ein film på søndag, om to syriske jenter som vart brannskada i eit bombeangrep. Det er få ting som går djupare inn på meg, og diktet er skrive i sinne. Eg avsluttar med ei bøn. Det er menneske som drep, og eg tykkjer synd på dei også. Det er noko fundamentalt galt hos menneske (eller systemet rundt menneske) som kan drepe andre menneske og øydelegge liv på denne måten.

Dei tause barna

utanfor mi eiga komfortsone sit

ei einsam jente

på ein benk i eit bur

auga lengtar etter varme

huda lengtar etter trygge hender

kroppen frys

sjela frys

rundt står skogar av soldatar

og byråkratar

med våpen og nøklar

og attstengde hjarte –

kven stengjer barna inne

som dyr

kven vrir om nøkkelen – seier

god natt på eit framand språk

– kven orkar møte eigne auge

etter dette –

#hjarte

Ta vare på hjartet framfor alt, for livet går ut frå det.  Slik står det i ordspråka i Bibelen, og det er eit ordspråk eg gjerne skulle delt med alle byråkratar og politikarar og militære i USA akkurat no. I går kunne vi lese i avisene at USA dei siste månadane har skilt nærare 2000 barn frå sine foreldre etter at dei har kryssa grensa til landet ulovleg. Dette er ein umenneskeleg politikk, og eit overtramp av dimensjonar. Historia kjem til å døme Trump-administrasjonen for dette. Likevel - det hjelper så lite å sjå dette i eit historisk lys, all den tid styresmaktene øydelegg tryggleiken og tilliten og behovet for sine foreldre hos så mange barn. Akkurat no. Heldigvis er der no sterke stemmer som tek til motmæle. Eg ber om at dei må vinne fram - i dag.

Mollsong for Mohamedou Ould Slahi

den stille songen i vinden

frå eit vindauge

skjult bak gitter og gjerder

og piggtrådvasar på toppen

uttrykkslause soldatar på rekke

stenger porten

både inn og ut av mørket

guantanamo –

eg kjenner ordet som ei smerte

ein kniv i hjartet

eit sår som ikkje vil gro

men songen i vinden

ber med seg håpet

ein dag

vil fridomen kome

også hit

            til dei uskuldige

Barbar

det er eit innslag av vald

i orda du seier

dei kryp liksom sjølvsikre ut i verda

møter lufta med stålkontroll

og fintar all motstand av bana –

du seier det er kultur,

at det er tida i utvikling

og verda som har endra ham

til dette punktet – der orda brenn

som tørka lauv i øyrene mine

og du smiler og nikkar

medan tankekonstruksjonane fell

som forkola stillas

i ruinane trampar orda dine rundt

og gliser med blodige ulvetenner

over kadaveret til det som ein gong var

vår kultur