Rosa

å, barmhjertige rose

du uskuldskvite blome

naivt vendt mot verda

med opne auge, truskuldige blikk

orda drys som roseblad

framfor føtene mine – å rose!

du kjærleiksraude blome

med eit hjarte som blør i mørket

for nattmenneska og alle opne sår

let fargane renne saman,

din uskuldige, varmblodige kjærleik

som ein manifestasjon av godleik –

gjev vi alle kunne møtast akkurat her,

mellom det naive håpet for morgondagen

og den varme gløden i vår omsorg

for dei som lir

Mollsong for Mohamedou Ould Slahi

den stille songen i vinden

frå eit vindauge

skjult bak gitter og gjerder

og piggtrådvasar på toppen

uttrykkslause soldatar på rekke

stenger porten

både inn og ut av mørket

guantanamo –

eg kjenner ordet som ei smerte

ein kniv i hjartet

eit sår som ikkje vil gro

men songen i vinden

ber med seg håpet

ein dag

vil fridomen kome

også hit

            til dei uskuldige