Skyline

Barbar

det er eit innslag av vald

i orda du seier

dei kryp liksom sjølvsikre ut i verda

møter lufta med stålkontroll

og fintar all motstand av bana –

du seier det er kultur,

at det er tida i utvikling

og verda som har endra ham

til dette punktet – der orda brenn

som tørka lauv i øyrene mine

og du smiler og nikkar

medan tankekonstruksjonane fell

som forkola stillas

i ruinane trampar orda dine rundt

og gliser med blodige ulvetenner

over kadaveret til det som ein gong var

vår kultur

Kjempe gjennom

tenkjer på dette ville

ein gong utemde

rett utanfor

vår rekkjevidde

her har vi kjempa

oss gjennom, sett våre spor;

lagt asfalt, trekt linjer

sett reglar og grenser –

og så er det likevel slik

at vi ikkje kan eige det

om vi aldri så mykje ville;

det er alltid noko vi ikkje får tak på

Parkert i naturen

fastlåst

i eit evig kyss

mellom natur og kultur

det skapte

og det skapande

mennesket

som stadig byggjer,

bruker,

lar forfalle

i eit krinslaup

- kven har tal på

kor mange hus vi har bygd

som no er vekke?

kven veit kva som skjer

med kulturen

i morgon –

enn så lenge

byggjer eg

og lar tida

ta seg av resten

(Onsdagstema)