Skyline

Boka #4

og teksten som vil leve

som eit sjølvstendig vesen

i ditt indre,

bygge seg eit rom, slå seg ned

i denne nye heimen

leggje seg til å kvile

og vaknar – skremmande brått

når du minst ventar det;

desse bileta er ikkje dine

men er likevel ein del

av deg

du valte det, du visste det

at det var slik det ville gå

då du opna boka

og let orda strøyme som ei elv

inn auga

(Teksten på bildet er frå boka "Boktyven", skrive av Markus Zusak)

Boka #3

trekk pusten djupt

let den fylle alle avkrokar

med oksygen nok

til å forbrenne

alle nye tankar, straumar

av levande bilete

gjennom nervesystemet

det krev sitt mot

å avkode orda, som du veit

vil endre deg

anten du vil eller ikkje

(Utdraget på bildet er frå Adam Hochschild si bok "Begrav lenkene")

Boka #2

eg legg permane saman,

låser koden fast

i sitt eige mørker

kjenner det vibrerer

under overflata,

kjenner kviskrande lokkerop

veit ikkje om eg torer

opne boka att,

men veit, inst inne, eg vil gjere det

freistinga

er for stor

(Diktet på bildet er skrive av Wislawa Szymborska, og er henta frå diktsamlinga "Livet er den eneste måten")

Boka #1

så tikkar dei inn

som svarte hol

du kan forsvinne i,

desse teikna på

kvitt papir

stiller seg saman;

rekke etter rekke,

utdjupar kvarandre

med meining og mål

aleine er dei nesten tause,

saman aukar dei krafta

med logaritmiske dimensjonar

og sprengjer seg veg

gjennom tankar og sinn

fargelegg, konstruerer,

restaurerar gamle reisverk

og let etter seg eit monument

over eigen stordom

(Utdraget på bildet er frå boka "Saganatt" av Frode Grytten)

Boka som ventar

den lågmælte mumlinga

frå ventande bøker

trengjer gjennom alle veggar,

bryt ned alle dører

og stengslar,

finn sin veg i tomme gongar

og overfylte hallar

sjølv i stormfulle netter

med tore og regn

bankande mot vindauge

og brusteinskledde gater

trengjer mumlinga gjennom;

ei lokking frå ord på geledd –

kom, fri oss ut frå vårt stengsel

lat oss fly i det opne rommet,

finne vår plass i historia

der vi kan snirkle våre eigne vegar

gjennom hjernevinningar

og tidlegare minne

slik fyller den lågmælte mumlinga

øyrene, hovudet, kroppen

med sine vink og lyse løfter:

ein rikdom, ein skatt

som snart vil bli min –

(Bøkene på bildet utgjer "ventehylla" mi akkurat no. Mykje godt i vente!)