Murar imellom

lenge var denne muren usynleg
for auga mine, dei var vende
ein annan veg, fortapte
i mitt eige landskap

men så begynte du å rope
og dei instendige ropa snodde seg
som virvlande vindar i tankane,
tvang meg til å snu meg, sjå

og eg såg rad på rad med steinar,
muren stod der, solid som få
og du på andre sida, og eg vart sint
på denne skiljelinja

men det kan kanskje vere vanskeleg
å tolke forskjellen, kjenne målet
for mine forbitra utrop, kvart brennande ord
la ein ny stein til muren

og snart vaks den seg høgare enn oss begge
og du miste meg av syne
og eg miste deg av syne
men eg høyrde deg gråte –

og gråten vekte hjartet og hjartet
kledde seg i oska etter brannen
og fortvila prøvde eg å rive steinane ned
- dei låg for høgt for meg

så står eg her, så står du der
og stilla gjennom muren
er bygd på smuldrande håp;
kan du høyre min lengt gjennom stein – ?

Ytst på kanten av seg sjølv

Stå på grensa til noko framand,
noko som lokkar,
midt i vår frykt
og redsle for å gå vill
Det som kallar på oss, dreg oss
utover, over kanten, 
over våre eigne grenser

Vi står på vippepunktet, 
mellom det kjente
og det som endå er mørkt
som ein svart vegg
ved enden av vegen vi går

Mjuke tonar smyg seg over vassflata,
snor seg fram mellom bølgjene:
over, ned, mellom, 
over, ned, mellom,
som ein symfoni 
for einsame sjeler,
ytst på kanten av seg sjølv

Kor kjem dei frå, desse tonane?
I natta listar dei seg 
heilt fram til øyredøra,
bankar på, 
men går inn før vi svarar;
Dei lokkar – 
nærare kanten, våg, 
ja, våg!

Og vi står på grensa 
til noko framand,
livet er ikkje lenger det kjente,
vi stussar, 
kjenner eit gys gå gjennom kroppen; 
Det er kaldt

Ingen vegar fører attende
til uskuldige gleder 
og sorger
Vi må hoppe,
det er ikkje eit val – 
melodien veks i styrke,

og i det vi tek steget,
hoppar frå kanten
med redsla bankande 
som ei tromme i magen,
strekk melodien tusen strålar 
mot oss –

- og let oss falle mot det ukjente,
fryktsamt – og kontrollert

No vert ingenting som før, 
vissa står skrive over hovuda våre,
men redsla er borte –

Frå mi side av gjerdet

Eg veit ikkje kva eg sa

som var så gale

Eg hugsar ikkje kva du gjorde

som slo hol i marka mellom oss

Men ein dag var blomane visna,

graset låg dødt mellom tørre tre

Himmelen var grå og regntung

den dagen

eg vakna og såg

det var sett opp eit gjerde

mellom oss

Solid, og så breitt at eg ikkje kom rundt

Det er lenge sidan no

Gjerdet står stødig – urokkeleg,

og eg kastar stadig lengtande blikk over

til di side av marka

Eg har gløymt

korleis orda verkar,

eg har gløymt korleis fargane ser ut

eg har gløymt ut

alt

utanom det dirrande, uforståande

spørsmålet:

Kor var det vi gjekk feil?