Elastikk

det er som

ei levande bru,

flytande høgt

over djupa

det er som

elastiske band

strekk seg

tvers over fjorden

det er som

ein utstrekt arm

hentar oss

over til andre sida

Ytst på kanten av seg sjølv

Stå på grensa til noko framand,
noko som lokkar,
midt i vår frykt
og redsle for å gå vill
Det som kallar på oss, dreg oss
utover, over kanten, 
over våre eigne grenser

Vi står på vippepunktet, 
mellom det kjente
og det som endå er mørkt
som ein svart vegg
ved enden av vegen vi går

Mjuke tonar smyg seg over vassflata,
snor seg fram mellom bølgjene:
over, ned, mellom, 
over, ned, mellom,
som ein symfoni 
for einsame sjeler,
ytst på kanten av seg sjølv

Kor kjem dei frå, desse tonane?
I natta listar dei seg 
heilt fram til øyredøra,
bankar på, 
men går inn før vi svarar;
Dei lokkar – 
nærare kanten, våg, 
ja, våg!

Og vi står på grensa 
til noko framand,
livet er ikkje lenger det kjente,
vi stussar, 
kjenner eit gys gå gjennom kroppen; 
Det er kaldt

Ingen vegar fører attende
til uskuldige gleder 
og sorger
Vi må hoppe,
det er ikkje eit val – 
melodien veks i styrke,

og i det vi tek steget,
hoppar frå kanten
med redsla bankande 
som ei tromme i magen,
strekk melodien tusen strålar 
mot oss –

- og let oss falle mot det ukjente,
fryktsamt – og kontrollert

No vert ingenting som før, 
vissa står skrive over hovuda våre,
men redsla er borte –