Arr

dagane den gongen

var dagar utan reservasjon

dagar som berre kom og var og eg levde

der føtene fekk feste

 

alle auga

var som ukjente djup

eg både frykta og vart trekt imot,

ynskte eg kunne vere noko

bak dei blanke pupillane, samtidig

som eg helst ikkje ville bli sett, gli under radaren, vere fri

frå bindingar eit hjarte-til-hjarte-liv heftar til seg

i dag kan eg spole i desse bilda

for dei er ikkje lenger lynglimt

men stivna fotografi i album

der dei fleste sidene er grå og usynlege

 

i dag kan eg le av meg sjølv

men alvoret heng likevel med meg; det var noko

å streve med

og arra sit endå 

som bleikna kloremerke over sjela

 

 

Ny smerte

eg blunkar
og plutseleg
er eg ikkje lenger eit barn

verda vidar seg ut
som når ein glir inn mot land
frå det store havet
og kysten openberrar seg
i alt sitt velde

konturane av ei framtid
stig opp av vatnet

auga mine
som nettopp vart fødde,
må lære seg å gå på eiga hand
og overleve
som jeger i ukjent landskap

stivt stirrar eg framfor meg,
medan eg glir inn på stranda

eg torer ikkje blunke ein gong til 

Bilde i skråstilt sol

no skal eg teikne eit vakkert bilde

til deg, av ein gut

vi alle kjenner,

han som aldri klarar sitje stille

som alltid svarer frekt

når han er irritert

og vert irritert

kvar gong du snakkar til han

og alltid set beina der han ikkje skal,

alltid motsett av det du seier

og får oss til å tenkje

korleis skal det gå –

han såg ikkje meg

men eg såg han i dag

i ein lang korridor av glas

og stålkonstruksjonar,

der ei skråstilt sol laga mønster,

ruter i alle slags storleikar

fylte golvet

og guten, endå med lågstilt bukse

og hettegenser

hoppa paradis

frå rute til rute,

hink, hink, hopp

hopp, hopp, hink

hink, hink

og så tilbake til den vanlege

litt trassige stilen

og eg tenkte,

der inne bur det eit barn

ein gut som vil leike

eit menneske som søker

sin plass

i ei verd som kan vere for stor

og eg, pedagogen, smilte

tenkte: det skal nok gå bra –

Fantasifest

Vi lagar oss bilete
av korleis ting vil verte
korleis alt vil snu

når berre –
viss berre –
om eg og om du og om vi –

og så møter vi den verkelege verda
som slett ikkje alltid
rettar seg etter våre ynskjer

- ikkje alle festar er så festlege
ikkje alle reiser fører fram
ikkje alle dagar møter oss
med fanfarar og rosa ballongar –

for mange festar er grå, halvparten
av alle reiser fører
attende,
og dei fleste dagar
er som andre dagar –

men då er det viktigare
enn nokon gong
å halde fast på bileta
av korleis alt vil verte …

#draumar

Som lærar er eg vitne til ganske mange draumar om framtida. Sidan vi bur i ei bygd, er det mange som drøymer om å flytte til byen - då skal alt bli mykje meir ... festleg! 

No er vi heldige og bur i eit land der akkurat kor du bur ikkje har så mykje å seie. Sjansane til utdanning og jobb er stor nesten kor ein ynskjer å bu. 

Eg har undervist ein del om urbanisering, og korleis ungdom i mange fattige land ofte drøymer dei same draumane som dei - om å flytte til byen og starte eit nytt og betre liv der. Dessverre er det ikkje alle byar og land som kan tilby sine ungdomar det same som vi - og slummane veks dag for dag. 

Draumar er viktige. Men også takksemd. 

(Biletet er Stavanger by night, sett frå ei ferje som køyrer ... frå ... eller til!)

(onsdagstema)

Ytst på kanten av seg sjølv

Stå på grensa til noko framand,
noko som lokkar,
midt i vår frykt
og redsle for å gå vill
Det som kallar på oss, dreg oss
utover, over kanten, 
over våre eigne grenser

Vi står på vippepunktet, 
mellom det kjente
og det som endå er mørkt
som ein svart vegg
ved enden av vegen vi går

Mjuke tonar smyg seg over vassflata,
snor seg fram mellom bølgjene:
over, ned, mellom, 
over, ned, mellom,
som ein symfoni 
for einsame sjeler,
ytst på kanten av seg sjølv

Kor kjem dei frå, desse tonane?
I natta listar dei seg 
heilt fram til øyredøra,
bankar på, 
men går inn før vi svarar;
Dei lokkar – 
nærare kanten, våg, 
ja, våg!

Og vi står på grensa 
til noko framand,
livet er ikkje lenger det kjente,
vi stussar, 
kjenner eit gys gå gjennom kroppen; 
Det er kaldt

Ingen vegar fører attende
til uskuldige gleder 
og sorger
Vi må hoppe,
det er ikkje eit val – 
melodien veks i styrke,

og i det vi tek steget,
hoppar frå kanten
med redsla bankande 
som ei tromme i magen,
strekk melodien tusen strålar 
mot oss –

- og let oss falle mot det ukjente,
fryktsamt – og kontrollert

No vert ingenting som før, 
vissa står skrive over hovuda våre,
men redsla er borte –