Skuld

Alle skyer over hovudet mitt

Alle grasstrå eg nokon gong har sett

min fot på

og alle tankar eg har tenkt

flyg nærare, nærare

pressar seg saman

rundt gravitasjonsfeltet meg

og ropar: Det var du!

(med ein dirrande peikefinger,

eg skvett av synet og ryggar unna)

Det var du som tenkte oss, det var du

som trådde oss, det var du

som sukka under våre glasklare dråpar

det var du

DU (å, øyrene mine)

som gjorde det, alt saman, det var du

og ingen annan:

Forsvar deg!

Kva skal eg seie? Kva skal eg seie?

(Er det i det heile noko å seie?)

Eg snur meg bort

i skam;

Det var eg, det var eg, og ingen annan --