Frå mi flygande bok

Eg set meg på den flygande boka,

let den frakte meg vekk

til framande land, framande folk

og kulturar så fjernt frå min eigen

Frå boka kan eg speide ned,

og sjå korleis menneska har det

i byar og land, i dalar med framande lukter

og fargar og språk

Frå boka får eg eit nytt perspektiv,

eg ser det heile så klart og greitt

og forstår, ja, nesten forstår

korleis det heile heng saman

Frå boka kan eg rope og skråle og le

og fortelje dei alle kva som er rett

Eg ropar: “Høyr! Gjer det slik, ikkje slik!”

og riv meg i håret av irritasjon

For ingen høyrer orda frå boka,

mi flygande bok over landet

Og ingen bryr seg om mine rop,

mitt sinne får brenne i fred

Likevel flyg eg, på bok etter bok

Let auga sjå alt det nye

Men kvifor, ja, kvifor? skal eg bry meg

med alt det eg ikkje kan røre?

Kanskje kan eg, med beina på bakken,

leggje i veg mot det fjerne, med nyvunnen

kunnskap i sekken

og med den gjere noko med verda?