Stup

dette kunne vore ein stein

eller ein mur

stein i eit hus,

eit tårn i skyene

eit gjerde mot stupet

eit stup

eller fallet utfor stupet

det kunne vore ein fugl

som falt utfor

stupet

og tok til vengjene og flaug

vekk

det hadde vore noko

anna enn berre eit dikt

2M

eg kler av ordet

lag for lag for lag

innover mot kjernen

ynskjer å skrelle av alt

til det står der

i det milde kveldslyset

nake, sart og ømt

som ein salve eller eit kjærteikn

over auga

sjå ordet som det er

utan alt støvet, filter og kostyme

som stadig slørar, skjuler

så eg fortset å rive, grave

tolmodig, men i hjartet veks eit frø

av tvil

eg dekkjer det med mørke

set over tunge møblar

skrik at det skal slutte å spire

la meg avkle, avsløre, knuse

i fred  -  til tida er moden

og berget for alltid sluker ordet

og meg

Overføring

du treng ikkje tru eit ord
av det eg skriv

du bør ikkje
tru eit ord
tru du meg
av det eg skriv, for

alt handlar om noko anna
enn di handfaste verd,
og det du trur
er dine eigne tankar

dei som dukkar opp
når du les det eg skriv

og dei kan du gjerne tru på

Vaken i straumen

Vakne no

Traktordikt

I haustkvelden

skriv traktoren dikt

om lyden hjula lagar

mot solvarm asfalt

Kveldsblues

tidleg kveld                                                          early dusk
ei natt i emning                                                   a night's approaching

huset sukkar                                                        the house sighs
skriv eit dikt                                                         writes a poem

om tussmørke,                                                    about the darkest dark,
skumle draumar                                                 frightening dreams

og om lyset                                                          and about the light
i andre enden                                                      at the other side

(for blått og gult vert grønt                              (blue and yellow
og håpet skal ein hegne om)                             becomes green,

                                                                                and one must keep sight

                                                                                of hope)

(Black & white wednesday, Wednesday around the world)

Parallell

Det går ei tynn linje
mellom det som er sant
og det eg diktar -

ei linje med sikksakksaum
og eit utal krysningspunkt
- berre synlege med attletne auge

Parallelt med orda går eit bilete,
det svevar rett over bakken, set farge på verda
og nett dei fargane eg ynskjer -

Du kan krysse linja
viss du vågar deg ut på trampolina
og satsar mot ukjent terreng

Det einaste det krev av deg:
at du tek av globusbrillene 
og vågar deg utanfor xyz-koordinatane -


(NF-abstrakt)

Utilsikta portrett av diktaren som distré far

etter å ha lese

altfor mange

Audun Mortensen-dikt

på ein gong

begynte diktaren

å leite etter

utilsikta samanhengar

i livet sitt

og gløymte heilt

å leike med borna

Plutseleg flytta dei heimanfrå

Triste...

Du skriv så triste dikt!

sa ein av mine gode vener

til meg, her ein kveld

Vi prata om laust og fast,

og aller mest om laust

som vanleg

Du skriv så triste dikt,

og eg forstår ikkje

kvifor?

Du er då ein tøysekopp

og fjaseklovn og seier så mykje

hinsides all fornuft,

så kvifor speglar ikkje dikta

deg?

Fordi av og til, svara eg,

av og til er det godt å la maskene falle

og berre vere totalt ærleg

med korleis eg har det

og kva eg tenkjer på

og kva som rører seg i hjarta mitt

For visst er eg glad, og visst kan eg tulle

og visst likar eg vitsar og moro

og leik og spel

Men eg har fleire lag, min venn

I det eg seier det, ser eg ei tåre

i augekroken hans,

og det byrjar å strøyme ut ærlege ord

om sorg og frykt og lengsel

Så sat vi der, og var triste i lag

og delte litt av det som til vanleg er skjult

Kanskje det er ei (magisk?) evne eg har,

tenkte eg då,

å gjere folk triste…