Regnsmil

gjennom uendelege straumar vatn
trer eit ansikt fram,

eit minne, ein skugge
eit spegelbilde frå ei anna tid

det du såg
då du stirra deg sjølv djupt i auga -

no ser eg auga dine
fylte med vatn

og eg veit, som i eit lynglimt
at det er innsida eg ser     -       det du verkeleg såg

då hjartet ditt sukka under byrda
av alt vatnet som hopa seg opp

som eit innestengt magasin
bak auga dine

Kamuflasje

fly like under radaren

der blikka er brennande varme

utan å nå deg

gli som ein panter langs skogkanten

vere mjuk som snøen

mørk som din eigen skugge

vere like stille som kviskringa i trea

halde fast i luftmolekyla

så inga rørsle kan røpe kven du er

lengte så det knakar i kvar muskel,

håpe at nokon skal oppdage deg

og dele varme med ditt frosne hjarte

Prompepute

lukkeleg den
som har ei prompepute
og eit lager
med fnis og glimt
og lureri
som berre ventar på
å bli slepte fri!

ikkje fullt så lukkeleg
er den
som har bortreiste vener
med låst ytterdør
og ikkje har
fått lure
ei einaste
sjel –

Triste...

Du skriv så triste dikt!

sa ein av mine gode vener

til meg, her ein kveld

Vi prata om laust og fast,

og aller mest om laust

som vanleg

Du skriv så triste dikt,

og eg forstår ikkje

kvifor?

Du er då ein tøysekopp

og fjaseklovn og seier så mykje

hinsides all fornuft,

så kvifor speglar ikkje dikta

deg?

Fordi av og til, svara eg,

av og til er det godt å la maskene falle

og berre vere totalt ærleg

med korleis eg har det

og kva eg tenkjer på

og kva som rører seg i hjarta mitt

For visst er eg glad, og visst kan eg tulle

og visst likar eg vitsar og moro

og leik og spel

Men eg har fleire lag, min venn

I det eg seier det, ser eg ei tåre

i augekroken hans,

og det byrjar å strøyme ut ærlege ord

om sorg og frykt og lengsel

Så sat vi der, og var triste i lag

og delte litt av det som til vanleg er skjult

Kanskje det er ei (magisk?) evne eg har,

tenkte eg då,

å gjere folk triste…

Trist fugl

I dag er eg ein trist fugl

ein utan stemme

eller song eller fjør

Eg sit i dei nedste greinene

og stirrar ut av den nattsvarte skogen

Der ute, ein stad

ventar gleda og songen

og ei fjørdrakt som heilt sikkert passar

for den som kunne tore fly ut