Det bakanfor

somme tider er gleda eit plaster
dekkjer det bakanfor
som eit skjold -

sender sine lysbølgjer
mot auga dine,
skapar illusjonar, draumar,visjonar

medan hjartet ropar
kvelte lydar, frå ein stad inne i tåka;
kanskje frå djupet - kanskje frå høgda

-

andre gonger er gleda eit dekke
over andre gleder
eller eit usynleg lag over det ekte

eg smiler
og tåka er vekke,
det bakanfor er alt som vert vist

-

det er der eg prøvar å vere;
tilstade i mitt eige liv
utan maske -



(NF blo-ma)

Bak auga

det er det skjulte

det du ikkje ser

gøymt bak maskene

våre sirlege kontrollar

og sjekkpunkt

alt det vi reknar som skjold

mellom oss sjølve og verda –

det er det som er bak

baksida under

undersida

det skjulte

og det som er på vranga

når alt det synlege er borte

og natta har lukka sceneteppet

over einmannsshowet

det er då

på det punktet den staden

den tida det rommet

der

bak auga

heilt inn til det skjulte

det er der du finn det ekte

det verkeleg autentiske

eg

men først må du rive fasadane

fjerne støyfilter og dekkmaling

rive av maskene

og våge å møte meg

med opne hender, naken, sårbar –

auga vil halde alt hemmeleg

så lenge du står i forsvarsstilling

(Måndagstema. Grafitti frå Stavanger)

Imitasjon #3

Maske og hud

Eg festar maska på huda 

Silkemjukt,

passar perfekt til meg sjølv 

- Festar den djupt,

så den går i eitt med overflata; 

smeltar saman

i ei narrespelsymbiose

Ingen kan sjå forskjell;

Kva er maske, kva er hud? 

Kva er det eigentlege meg?

Sei det, sei det

er umogeleg å sjå 

sjølv for meg --

Eg maskerte synet først av alt

(Inspirert av Spirea i bloggen Hjertespor: Et liv på skinner)

Triste...

Du skriv så triste dikt!

sa ein av mine gode vener

til meg, her ein kveld

Vi prata om laust og fast,

og aller mest om laust

som vanleg

Du skriv så triste dikt,

og eg forstår ikkje

kvifor?

Du er då ein tøysekopp

og fjaseklovn og seier så mykje

hinsides all fornuft,

så kvifor speglar ikkje dikta

deg?

Fordi av og til, svara eg,

av og til er det godt å la maskene falle

og berre vere totalt ærleg

med korleis eg har det

og kva eg tenkjer på

og kva som rører seg i hjarta mitt

For visst er eg glad, og visst kan eg tulle

og visst likar eg vitsar og moro

og leik og spel

Men eg har fleire lag, min venn

I det eg seier det, ser eg ei tåre

i augekroken hans,

og det byrjar å strøyme ut ærlege ord

om sorg og frykt og lengsel

Så sat vi der, og var triste i lag

og delte litt av det som til vanleg er skjult

Kanskje det er ei (magisk?) evne eg har,

tenkte eg då,

å gjere folk triste…